Επάνω σε ξυπόλυτα φεγγάρια
και μες στου Πόρτο Ρίκο τις ακτές,
απόδραση απ’ την everyday ξεφτίλα
και παίρνεις φόρα γι’ άλλες εποχές.
Ο ήλιος τώρα τρύπησε τα τζάμια,
σε τράβηξε το χέρι τ’ ουρανού,
μαζί με ποιητές και όσους δε φύγαν
τα λέτε στου ονείρου την παράγκα.
Η πλώρη σου μας πήγε σ’ άλλους κόσμους.
μα θόλωσε αέρας τα πανιά σου.
Θαυμάζω, «Κάπταιν», τη μαγκιά σου
που γέμισες συνθήματα τους δρόμους.
Εδώ γυρίζεις, σε πλατείες και σκηνές.
Παντού σε τραγουδάνε οι ψυχές.
Στα λόγια των χεριών σου η αλήθεια.
Καλό ταξίδι, φίλε, μακριά από τη συνήθεια...
Σ' ευχαριστούμε για όλα Σταμάτη μας.
Pink Floyd - 1973 - Dark Side Of The Moon
Brain Damage - Pink Floyd
Sunday, April 5, 2009
Saturday, September 20, 2008
Κατά λάθος
...Κι άμα σου πω πως το ‘χω νιώσει κατά βάθος
ότι η παράσταση τελειώνει απ’ την αρχή,
θέλω να βγεις εκεί που πάντα κάνω λάθος,
να με πετάξεις τώρα κάτω απ’ τη σκηνή.
Κι άμα μου πεις πως έτσι είναι η ζωή μας,
πως έτσι φέρεται ο κόσμος του «μαζί»,
θα επιλέξω τον παράξενό μου δρόμο,
την ερημιά που σύντροφο έχει τη φυγή.
Μπορώ να σκίζω σελίδες,
μπορώ να χτίζω ελπίδες.
Μπορώ να ρίχνω τα ζάρια,
μα δε θα φέρω εξάρια.
Μπορώ να μένω αλλού,
μπορώ να ζήσω παντού.
Μπορώ να βλέπω στη νύχτα,
μα δε με πιάνουν τα δίχτυα.
Μη μου ζητήσεις εξηγήσεις για το γκρίζο
και μη μου πάρεις τα φτερά μου από τη γη,
ούτε το σύννεφο που σκέπασε τα μάτια,
έχω ανάγκη να με κρύβει η βροχή.
Μη μου εξηγήσεις, γιατί ξέρω κατά βάθος
πως το «για πάντα» είναι μια έννοια απατηλή.
Εγώ επέζησα στον κόσμο κατά λάθος
και έχω μάθει να μετράω με την ψυχή…
ότι η παράσταση τελειώνει απ’ την αρχή,
θέλω να βγεις εκεί που πάντα κάνω λάθος,
να με πετάξεις τώρα κάτω απ’ τη σκηνή.
Κι άμα μου πεις πως έτσι είναι η ζωή μας,
πως έτσι φέρεται ο κόσμος του «μαζί»,
θα επιλέξω τον παράξενό μου δρόμο,
την ερημιά που σύντροφο έχει τη φυγή.
Μπορώ να σκίζω σελίδες,
μπορώ να χτίζω ελπίδες.
Μπορώ να ρίχνω τα ζάρια,
μα δε θα φέρω εξάρια.
Μπορώ να μένω αλλού,
μπορώ να ζήσω παντού.
Μπορώ να βλέπω στη νύχτα,
μα δε με πιάνουν τα δίχτυα.
Μη μου ζητήσεις εξηγήσεις για το γκρίζο
και μη μου πάρεις τα φτερά μου από τη γη,
ούτε το σύννεφο που σκέπασε τα μάτια,
έχω ανάγκη να με κρύβει η βροχή.
Μη μου εξηγήσεις, γιατί ξέρω κατά βάθος
πως το «για πάντα» είναι μια έννοια απατηλή.
Εγώ επέζησα στον κόσμο κατά λάθος
και έχω μάθει να μετράω με την ψυχή…
-Red Ballad-
Friday, July 18, 2008
ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΑ - ΤΖΕΝΗ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
Πολλά μαγαζιά 7 χρόνια τώρα… Κάθε βράδυ, άλλο βράδυ, με διασκευές αγαπημένες που μοιραζόμουν μαζί με τον κόσμο. Εκεί οι πρώτες μουσικές ιδέες συναντήθηκαν μαζί μου. Ε ήρθε η ώρα πια…
Η ώρα που ότι μάζεψα μέσα μου σκέφτηκα να σας τραγουδήσω. Είπα λοιπόν να χαράξω με φίλους μου, νότες και στίχους και να τους παντρέψω με τη φωνή μου.
Και νάτο το αποτέλεσμα. Ηθελα να σας πώ όμως μια αλήθεια. Αυτή η προσπάθεια δεν θα είχε ξεκινήσει αν δεν είχα δίπλα μου, μαζί μου ανθρώπους που με πίστεψαν, με αγκάλιασαν, μου μίλησαν για ώρες, κουράστηκαν μαζί μου, είχαν την αγωνία μου.
Ενα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου για το αμέριστο ενδιαφέρον. Πολλά ευχαριστώ στους: Σταμάτη Μεσημέρη, Γιάννη Ζουγανέλη, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Χρήστο Θηβαίο, Δημήτρη Βαρελόπουλο, Ελεάννα Ζεγκίνογλου, που μου εμπιστεύτηκαν τις μελωδίες τους.
Επίσης ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στους στιχουργούς: Μαρία Κλινάκη, Σταμάτη Μεσημέρη, Οδυσσέα Ιωάννου και Αγνή Χιώτη που μου χάρισαν τις πολύτιμες στιχουργικές δημιουργίες τους. Τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ στον ενορχηστρωτή Ανδρέα Αποστόλου, που με τις ιδέες του έκανε τα τραγούδια μας «κατά κόκκινα».
Τύπος:
Μουσικό CD
ΤΙΤΛΟΣ:
ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΑ
Κατηγορία:
ΕΝΤΕΧΝΟ - ΕΛΛ. ΣΥΝΘΕΤΕΣ
Ερμηνευτής:
ΤΖΕΝΗ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
Συνθέτης:
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΕΣΗΜΕΡΗΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ, ΕΛΕΑΝΝΑ ΖΕΚΙΝΟΓΛΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΖΕΝΗ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
Στιχουργός:
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΜΑΡΙΑ ΚΛΙΝΑΚΗ, ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΕΣΗΜΕΡΗΣ, ΑΓΝΗ ΧΙΩΤΗ
Συμμετοχές:
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ
Εταιρεία:
ΗΧΟΤΡΟΝ
1.ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΒΡΑΔΥ
2.ΟΣΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ (άστυ)
3.ΜΗ ΜΕ ΑΛΛΑΞΕΙΣ
4.ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΘΗ
5.ΟΝΕΙΡΑ
6.ΤΡΕΞΕ ΤΡΕΞΕ
7.ΝΟΤΕΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ
8.ΕΣΥ
9.ΧΑΡΑΜΑΔΑ
5.ΟΝΕΙΡΑ
6.ΤΡΕΞΕ ΤΡΕΞΕ
7.ΝΟΤΕΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ
8.ΕΣΥ
9.ΧΑΡΑΜΑΔΑ
10.ΡΟΛΟΪ
11.ΒΗΜΑΤΑ
11.ΒΗΜΑΤΑ
Friday, June 20, 2008
Στου ονείρου τη σκάλα
Απόηχος σκάρτος
ξεφεύγει απ’ τις νότες
που ακόμα ένα βράδυ
μου ανοίγουνε πόρτες.
Σε κάθε γιατί
που η απάντηση λείπει,
γεννιέται ένα λάθος
και το απορρίπτει.
Αρχίζει ο χορός
της φωτιάς με τη στάχτη
και τρέμει η φωνή
στης γλώσσας την άκρη.
Σταυρώνονται σκέψεις,
πεθαίνουν αισθήσεις,
καπνός με λαχτάρες,
ψυχρές παραισθήσεις,
Να ψάξεις τι πρέπει
ποτέ μη δεχτείς.
Θα κρύψω τις σκέψεις
σε τάσεις φυγής.
Ανύποπτες λάμψεις
λατρεύουν τους τοίχους,
ασπρόμαυρα σκίτσα
μουσκεύουν τους στίχους.
Ορίζομαι μόνη
της ώρας ο φταίχτης.
Φιγούρα υγρή,
θα με στάξει ο καθρέφτης.
Βουρκώνει η νύχτα,
ξυπνάει η μέρα,
με παίζει σαν πιόνι
σε λάθος σκακιέρα.
Μαζεύω το δάκρυ
και πίνω μια στάλα,
ν’ αγγίξω την άκρη
στου ονείρου τη σκάλα.
Να ψάξεις τι πρέπει
ποτέ μη δεχτείς.
Θα κρύψω τις σκέψεις
σε τάσεις φυγής.
-Red Ballad-
Thursday, May 8, 2008
«χορεύουμε γιατί χανόμαστε»
Η ΑΚΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ:
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΜΑΗ
Η νέα γενιά παίρνει θέση πίσω από μικρόφωνα και ηλεκτρικά όργανα.
«χορεύουμε γιατί χανόμαστε»
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΜΑΗ
Η νέα γενιά παίρνει θέση πίσω από μικρόφωνα και ηλεκτρικά όργανα.
«χορεύουμε γιατί χανόμαστε»
Πέντε νέοι ερμηνευτές συμπράττουν σε ένα πρόγραμμα που φιλοδοξεί να καταργήσει τις μουσικές ταμπέλες και να συνδυάσει σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα το ελληνικό και ξένο ροκ με τη funk, τη reggae αλλά και τη disco και latin μουσική, χωρίς να λείπουν και οι αναφορές σε ακόμη πιο απρόσμενα μουσικά είδη με στόχο να αναδειχθούν τραγούδια και μουσικές που όλοι λατρεύουμε… Τον πρώτο λόγο έχει ο ρυθμός, που θα δώσει το έναυσμα ενός ξεφαντώματος μέχρι το πρωί.
Ο Πάνος Μουζουράκης (Μάντεψε Ποιος, Το Σαλάμι, Audition στο Διονύση Σαββόπουλο)και οι: Τζένη Χατζοπούλου, Στέφανος Λιγκοβανλής, Ιωάννα Μόρφη και Ανδρέας Σίκκης, τους τραγουδιστές που γνωρίσαμε στην μουσική σκηνή της «Αρχιτεκτονικής», θα αναλαμβάνουν να μπλέξουν τους κλασικούς με τους εναλακτικούς τρόπους διασκέδασης και το σίγουρο είναι πως το αποτέλεσμα θα είναι κάθε άλλο παρά αναμενόμενο. Η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι του Κώστα Μαδεμλή.
ΑΠΟ 16 ΜΑΗ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ & ΣΑΒΒΑΤΟ
Έναρξη: 23.00,είσοδος: 10€
ΑΚΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Πειραιώς & Λαμίας 4, τηλ. 2103418020
Ο Πάνος Μουζουράκης (Μάντεψε Ποιος, Το Σαλάμι, Audition στο Διονύση Σαββόπουλο)και οι: Τζένη Χατζοπούλου, Στέφανος Λιγκοβανλής, Ιωάννα Μόρφη και Ανδρέας Σίκκης, τους τραγουδιστές που γνωρίσαμε στην μουσική σκηνή της «Αρχιτεκτονικής», θα αναλαμβάνουν να μπλέξουν τους κλασικούς με τους εναλακτικούς τρόπους διασκέδασης και το σίγουρο είναι πως το αποτέλεσμα θα είναι κάθε άλλο παρά αναμενόμενο. Η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι του Κώστα Μαδεμλή.
ΑΠΟ 16 ΜΑΗ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ & ΣΑΒΒΑΤΟ
Έναρξη: 23.00,είσοδος: 10€
ΑΚΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Πειραιώς & Λαμίας 4, τηλ. 2103418020
Wednesday, May 7, 2008
Το Άγριο Πλήθος
Σε είδα πάλι αργά χτες το βράδυ να τρέχεις στους δρόμους
σαν πρώτα με μάτια κλαμένα
είχε απλώσει η νύχτα τη δόση στα πόδια σου χύμα
όπως τότε σκουπίδια αναμμένα...
Είχε βρέξει δε μ' είχες προσέξει δυο τρόλεϊ
στη στάση ανάποδα και πάλι καμένα
βήμα-βήμα πέφτει σύρμα υπόγειο Σίνα και Σόλωνος
να φύγει το ρεύμα...
Ένα θύμα κι άλλο θύμα
δυο ανύποπτα μαύρα μπουφάν το φιλί ως το τέρμα
σα ταινία η πορεία
θυμάμαι ακόμα τα χρώματα στο πρώτο σου βλέμμα!
Κι εγώ που ξέρεις πως φοβάμαι το άγριο πλήθος
έμεινα πίσω κολλημένος στη στροφή
κι εσύ ξεμάκρυνες κι απόμεινε ένας τοίχος
να γράφει: "Σόφη κάπου έχουμε χαθεί..."
Σε είδα πάλι στο σκοτάδι να ρίχνεις στο λάδι φωτιά
και να φτύνεις τους νόμους
άσπρη στάχτη πλάι στον κράχτη
μυρίζουν τα λάστιχα ύποπτα στους αστυνόμους...
Τρείς και δέκα χρόνια δέκα κλειστό φερμουάρ
παγωνιά και σκισμένο φουλάρι
ξένη πόλη ξένοι όλοι μα εσύ καρφωμένη όπως άλλοτε
στο ίδιο φανάρι...
σαν πρώτα με μάτια κλαμένα
είχε απλώσει η νύχτα τη δόση στα πόδια σου χύμα
όπως τότε σκουπίδια αναμμένα...
Είχε βρέξει δε μ' είχες προσέξει δυο τρόλεϊ
στη στάση ανάποδα και πάλι καμένα
βήμα-βήμα πέφτει σύρμα υπόγειο Σίνα και Σόλωνος
να φύγει το ρεύμα...
Ένα θύμα κι άλλο θύμα
δυο ανύποπτα μαύρα μπουφάν το φιλί ως το τέρμα
σα ταινία η πορεία
θυμάμαι ακόμα τα χρώματα στο πρώτο σου βλέμμα!
Κι εγώ που ξέρεις πως φοβάμαι το άγριο πλήθος
έμεινα πίσω κολλημένος στη στροφή
κι εσύ ξεμάκρυνες κι απόμεινε ένας τοίχος
να γράφει: "Σόφη κάπου έχουμε χαθεί..."
Σε είδα πάλι στο σκοτάδι να ρίχνεις στο λάδι φωτιά
και να φτύνεις τους νόμους
άσπρη στάχτη πλάι στον κράχτη
μυρίζουν τα λάστιχα ύποπτα στους αστυνόμους...
Τρείς και δέκα χρόνια δέκα κλειστό φερμουάρ
παγωνιά και σκισμένο φουλάρι
ξένη πόλη ξένοι όλοι μα εσύ καρφωμένη όπως άλλοτε
στο ίδιο φανάρι...
Μουσική/Στίχοι: Μεσημέρης Σταμάτης
( Τι μπορεί να πει κανείς γι' αυτόν τον άνθρωπο...; Respect... )
Χαμένη ταυτότητα
Για πείτε μου αν ένας από εμάς
γνωρίζει με ακρίβεια πού πηγαίνει.
Στο μέλλον μας που μπάζει από παντού
γλιστρούν οι αντιλήψεις μας με τέχνη.
Για πείτε μου πού πήγαν όλα αυτά
που κάποτε τα νόμιζα δικά μας;
Γραμμένα είναι μόνο στα χαρτιά
και λέγονται «χρυσή κληρονομιά μας»!
Τσιγάρα στο τασάκι και γύρω μας καπνός,
πνιγμένα τα όνειρά μας σε αλκοόλ και νικοτίνη.
Χαμένη η ταυτότητα κι εγώ σα ναυαγός
που σ’ άγνωστο παρόν κακώς έχει ξεμείνει…
Για πείτε μου πώς μπαίνουν οι φωτιές
που στάχτες τις ελπίδες μας γεμίσανε;
αν είναι δυνατόν να ξεχαστούν
με όσα ωραία λόγια μας στολίσανε!
Για πείτε μου αν θέλετε νεκρή
τη σκέψη μας και τη συνείδησή μας…
Κεράστε μας ακόμα ένα ποτό,
κερνάμε και εμείς την άρνησή μας...
Τσιγάρα στο τασάκι και γύρω μας καπνός,
πνιγμένα τα όνειρά μας σε αλκοόλ και νικοτίνη.
Χαμένη η ταυτότητα κι εγώ σα ναυαγός
που σ’ άγνωστο παρόν κακώς έχει ξεμείνει…
-Red Ballad-
γνωρίζει με ακρίβεια πού πηγαίνει.
Στο μέλλον μας που μπάζει από παντού
γλιστρούν οι αντιλήψεις μας με τέχνη.
Για πείτε μου πού πήγαν όλα αυτά
που κάποτε τα νόμιζα δικά μας;
Γραμμένα είναι μόνο στα χαρτιά
και λέγονται «χρυσή κληρονομιά μας»!
Τσιγάρα στο τασάκι και γύρω μας καπνός,
πνιγμένα τα όνειρά μας σε αλκοόλ και νικοτίνη.
Χαμένη η ταυτότητα κι εγώ σα ναυαγός
που σ’ άγνωστο παρόν κακώς έχει ξεμείνει…
Για πείτε μου πώς μπαίνουν οι φωτιές
που στάχτες τις ελπίδες μας γεμίσανε;
αν είναι δυνατόν να ξεχαστούν
με όσα ωραία λόγια μας στολίσανε!
Για πείτε μου αν θέλετε νεκρή
τη σκέψη μας και τη συνείδησή μας…
Κεράστε μας ακόμα ένα ποτό,
κερνάμε και εμείς την άρνησή μας...
Τσιγάρα στο τασάκι και γύρω μας καπνός,
πνιγμένα τα όνειρά μας σε αλκοόλ και νικοτίνη.
Χαμένη η ταυτότητα κι εγώ σα ναυαγός
που σ’ άγνωστο παρόν κακώς έχει ξεμείνει…
-Red Ballad-
Monday, April 28, 2008
Σα θεός...
Εικόνες αιωρούνται περασμένων καιρών,
φαντάσματα χορεύουν στους τοίχους,
σκιές που αγαπιούνται κάτω απ’ το φως των κεριών
και λόγια που χωράνε σε δυο στίχους.
Βροχές που στεγνώνουν τους δρόμους τ’ ουρανού
και δάκρυα που κυλάνε στη γη,
ψυχές που συναντιούνται μέσα στη λάμψη των ματιών
με πράξεις που πονάνε σαν πληγή.
Φως από αστέρια που έχουν σβήσει από παλιά,
δρομάκια μεθυσμένα από φεγγάρι,
αγάπες τιμωρούνται για τα λάθη τα μικρά,
άνθρωποι ξεχασμένοι από χάρη.
Φουρτούνες ξεσηκώνονται, μικρός ωκεανός
και θάλασσες που τώρα πια στεγνώσαν.
Ναυάγια που έγιναν αιτία να πνιγώ
σ’ αισθήματα που οι σκέψεις μου προδώσαν.
Απρόβλεπτος ο έρωτας,
μακριά απ’ τη λογική,
γλυκά με τα φτερά του με τυλίγει
και σα θεός υψώνεσαι,
αισθάνομαι μικρή
που ο κόσμος μου σ’ εσένα καταλήγει…
-Red Ballad-
φαντάσματα χορεύουν στους τοίχους,
σκιές που αγαπιούνται κάτω απ’ το φως των κεριών
και λόγια που χωράνε σε δυο στίχους.
Βροχές που στεγνώνουν τους δρόμους τ’ ουρανού
και δάκρυα που κυλάνε στη γη,
ψυχές που συναντιούνται μέσα στη λάμψη των ματιών
με πράξεις που πονάνε σαν πληγή.
Φως από αστέρια που έχουν σβήσει από παλιά,
δρομάκια μεθυσμένα από φεγγάρι,
αγάπες τιμωρούνται για τα λάθη τα μικρά,
άνθρωποι ξεχασμένοι από χάρη.
Φουρτούνες ξεσηκώνονται, μικρός ωκεανός
και θάλασσες που τώρα πια στεγνώσαν.
Ναυάγια που έγιναν αιτία να πνιγώ
σ’ αισθήματα που οι σκέψεις μου προδώσαν.
Απρόβλεπτος ο έρωτας,
μακριά απ’ τη λογική,
γλυκά με τα φτερά του με τυλίγει
και σα θεός υψώνεσαι,
αισθάνομαι μικρή
που ο κόσμος μου σ’ εσένα καταλήγει…
-Red Ballad-
Wednesday, April 16, 2008
ΣΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΙΣ ΣΤΟΕΣ
Δυο φύλλα έπεσαν στο κάδρο του χειμώνα
κι ένας αέρας σκέπασε με γκρίζα σύννεφα τις λέξεις.
Ένα βλέμμα, μουδιασμένο, στέκεται μέσα από το τζάμι και κοιτάζει τη βροχή…
«Κάθε σταγόνα της βροχής είναι ένας μύθος
που πίνει και ξεπλένει τα χρόνια, τις στιγμές
και κάθε που ‘ρχεται η βροχή, δικάζομαι απ’ το πλήθος
και χάνομαι αθόρυβα στης πόλης τις στοές…»
Ζούμε σε σπιρτόκουτα με μικρές-μικρές τρυπούλες
για να μπαίνει λίγο φως.
Στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο.
Άναρχα δομημένα. Άχαρα τοποθετημένα…
Πατάμε στο βρεγμένο χώμα
που πότισε η βροχή με αυταπάτες.
Βαδίζουμε στα λίθινα σοκάκια,
εισπνέοντας αργά τη λήθη μας,
εκπνέοντας αγωνία και αγανάκτηση…
«Κάθε σταγόνα της βροχής είναι ένας μύθος
που πίνει και ξεπλένει τα χρόνια, τις στιγμές
και κάθε που ‘ρχεται η βροχή, δικάζομαι απ’ το πλήθος
και χάνομαι αθόρυβα στης πόλης τις στοές…»
Είμαστε δυο φύλλα ξερά, κιτρινισμένα,
υποταγμένα στη φθορά του χρόνου
που θα πέσουν με το πρώτο φθινοπωρινό αεράκι
πάνω στους δρόμους αυτής της πόλης…
-Red Ballad-
κι ένας αέρας σκέπασε με γκρίζα σύννεφα τις λέξεις.
Ένα βλέμμα, μουδιασμένο, στέκεται μέσα από το τζάμι και κοιτάζει τη βροχή…
«Κάθε σταγόνα της βροχής είναι ένας μύθος
που πίνει και ξεπλένει τα χρόνια, τις στιγμές
και κάθε που ‘ρχεται η βροχή, δικάζομαι απ’ το πλήθος
και χάνομαι αθόρυβα στης πόλης τις στοές…»
Ζούμε σε σπιρτόκουτα με μικρές-μικρές τρυπούλες
για να μπαίνει λίγο φως.
Στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο.
Άναρχα δομημένα. Άχαρα τοποθετημένα…
Πατάμε στο βρεγμένο χώμα
που πότισε η βροχή με αυταπάτες.
Βαδίζουμε στα λίθινα σοκάκια,
εισπνέοντας αργά τη λήθη μας,
εκπνέοντας αγωνία και αγανάκτηση…
«Κάθε σταγόνα της βροχής είναι ένας μύθος
που πίνει και ξεπλένει τα χρόνια, τις στιγμές
και κάθε που ‘ρχεται η βροχή, δικάζομαι απ’ το πλήθος
και χάνομαι αθόρυβα στης πόλης τις στοές…»
Είμαστε δυο φύλλα ξερά, κιτρινισμένα,
υποταγμένα στη φθορά του χρόνου
που θα πέσουν με το πρώτο φθινοπωρινό αεράκι
πάνω στους δρόμους αυτής της πόλης…
-Red Ballad-
Monday, March 3, 2008
Όμορφα παραμύθια...
Έτσι απλά όπως άνοιξα την πόρτα,
σε είδα απέναντί μου, ένα χαμόγελο γλυκό.
Κι έτσι απλά ,σαν τα λόγια μας τα πρώτα
ξετύλιξες μπροστά μου στιγμές ένα σωρό.
Οι γνώριμες κινήσεις σου, το ωραίο φέρσιμό σου
και ό,τι στο πέρασμά σου παγιδεύεις,
ζαλίζομαι στο βλέμμα σου, λατρεύω ό,τι δικό σου,
είναι στιγμές που σα γιορτή με ταξιδεύεις.
Σκέπασε με το βλέμμα σου της νύχτας την αλήθεια
χάραξε με το γέλιο σου όμορφα παραμύθια.
Άπλωσε με τα χέρια σου στα κρύα όνειρά μου
την όψη σου και φόρεσε φτερά στη μοναξιά μου.
Άγγιξε με τα μάτια σου το πιο ωραίο χρώμα,
ό,τι σε στέλνει μακριά σκέπασε με το χώμα,
φόρεσε στην ανάσα μου τον ήχο της φωνής σου,
πάρε για σένα ό,τι κρατάω, πάρε με μαζί σου.
Απίστευτο μου φαίνεται να σ’ έχω εδώ μπροστά μου.
Μιλάς και η ψυχή μου δραπετεύει.
Ξυπνάω με τη σκέψη σου, σε βλέπω στα όνειρά μου.
Τον κόσμο μου η μορφή σου κυριεύει.
Έτσι απλά όπως ήρθες στη ζωή μου
με παρασέρνεις σε στέκια μαγικά
κι έτσι απλά, σα να βγαίνει η ψυχή μου,
δε μπορώ να σε φτάσω, αφού τρέχεις μακριά… μακριά…
-Red Ballad-
σε είδα απέναντί μου, ένα χαμόγελο γλυκό.
Κι έτσι απλά ,σαν τα λόγια μας τα πρώτα
ξετύλιξες μπροστά μου στιγμές ένα σωρό.
Οι γνώριμες κινήσεις σου, το ωραίο φέρσιμό σου
και ό,τι στο πέρασμά σου παγιδεύεις,
ζαλίζομαι στο βλέμμα σου, λατρεύω ό,τι δικό σου,
είναι στιγμές που σα γιορτή με ταξιδεύεις.
Σκέπασε με το βλέμμα σου της νύχτας την αλήθεια
χάραξε με το γέλιο σου όμορφα παραμύθια.
Άπλωσε με τα χέρια σου στα κρύα όνειρά μου
την όψη σου και φόρεσε φτερά στη μοναξιά μου.
Άγγιξε με τα μάτια σου το πιο ωραίο χρώμα,
ό,τι σε στέλνει μακριά σκέπασε με το χώμα,
φόρεσε στην ανάσα μου τον ήχο της φωνής σου,
πάρε για σένα ό,τι κρατάω, πάρε με μαζί σου.
Απίστευτο μου φαίνεται να σ’ έχω εδώ μπροστά μου.
Μιλάς και η ψυχή μου δραπετεύει.
Ξυπνάω με τη σκέψη σου, σε βλέπω στα όνειρά μου.
Τον κόσμο μου η μορφή σου κυριεύει.
Έτσι απλά όπως ήρθες στη ζωή μου
με παρασέρνεις σε στέκια μαγικά
κι έτσι απλά, σα να βγαίνει η ψυχή μου,
δε μπορώ να σε φτάσω, αφού τρέχεις μακριά… μακριά…
-Red Ballad-
Friday, February 29, 2008
Χάρτινες ρωγμές
Σε μια παρεκτροπή της λαθεμένης μου πορείας
καρφώθηκε μπροστά μου μια διχάλα.
Μια δύσκολη απόφαση φυγής ή ευκαιρίας.
Τα «θέλω» με τα «πρέπει» στην κρεμάλα.
Ξεχείλισα ανασφάλειες και γύρισα αλλιώς
να διώξω του παράλογου τη μπάλα,
μα μπλέχτηκα στα κόμπλεξ μου και έπεσα εμπρός
στων μαύρων παραισθήσεων τη σκάλα.
Παλεύω συνεχώς κάθε που πέφτει το σκοτάδι
σκληρά με του εαυτού μου τις νοθείες.
Χαράζω τα πατώματα και βάφω το ταβάνι
με τρύπιες μουσικές και αγωνίες.
Σε στήνω και εσένα κάπου εκεί στα σκοτεινά
στου τοίχου μου τις χάρτινες ρωγμές,
μα χάνεσαι μονάχος σε λιβάδια λασπερά,
στριμώχνεσαι στις μαύρες σου στιγμές.
Τα όπλα μου προβάρω και σου ρίχνω απειλές,
τους κρότους μου ν’ ακούσεις, να τρομάξεις,
μα εσύ αποκοιμιέσαι με την κόλαση του χθες.,
στον ύπνο σου διστάζεις να ουρλιάξεις.
Γυρνάω συνεχώς όλο στις ίδιες μελωδίες
κολλάω σε στιχάκια μουσκεμένα,
σαστίζω όταν βλέπω των χειλιών σου τις γωνίες,
στα χέρια μου ψάχνω να βρω εσένα...
-Red Ballad-
καρφώθηκε μπροστά μου μια διχάλα.
Μια δύσκολη απόφαση φυγής ή ευκαιρίας.
Τα «θέλω» με τα «πρέπει» στην κρεμάλα.
Ξεχείλισα ανασφάλειες και γύρισα αλλιώς
να διώξω του παράλογου τη μπάλα,
μα μπλέχτηκα στα κόμπλεξ μου και έπεσα εμπρός
στων μαύρων παραισθήσεων τη σκάλα.
Παλεύω συνεχώς κάθε που πέφτει το σκοτάδι
σκληρά με του εαυτού μου τις νοθείες.
Χαράζω τα πατώματα και βάφω το ταβάνι
με τρύπιες μουσικές και αγωνίες.
Σε στήνω και εσένα κάπου εκεί στα σκοτεινά
στου τοίχου μου τις χάρτινες ρωγμές,
μα χάνεσαι μονάχος σε λιβάδια λασπερά,
στριμώχνεσαι στις μαύρες σου στιγμές.
Τα όπλα μου προβάρω και σου ρίχνω απειλές,
τους κρότους μου ν’ ακούσεις, να τρομάξεις,
μα εσύ αποκοιμιέσαι με την κόλαση του χθες.,
στον ύπνο σου διστάζεις να ουρλιάξεις.
Γυρνάω συνεχώς όλο στις ίδιες μελωδίες
κολλάω σε στιχάκια μουσκεμένα,
σαστίζω όταν βλέπω των χειλιών σου τις γωνίες,
στα χέρια μου ψάχνω να βρω εσένα...
-Red Ballad-
Thursday, January 10, 2008
Φοβάμαι…
Ένα μπερδεμένο βράδυ. Άλλο ένα.
Συνήθισες πια, δε σε φοβάμαι…
Άλλα είναι που φοβάμαι. Αυτά τα «άλλα», τα βουτηγμένα μέσα στα «αλλά»…
Δε νιώθω καμία απόγνωση και καμία αγανάκτηση.
Λίγο χαμένη μόνο.
Άλλωστε αυτό απαιτεί η αποχή μου! Σωστά;
Να μην ξέρω ποια είμαι. Να μην ξέρω τι είμαι. Ούτε που πηγαίνω.
Αλλά εντάξει, κανένα πρόβλημα. Απλά πηγαίνω.
Αυτό απαιτεί. Αυτό καλούμαι να κάνω.
Τελικά, ναι! Ναι, αυτό είναι. Τώρα το κατάλαβα.
Είμαστε κι εμείς κινητά τηλέφωνα.
Λαμβάνουμε μηνύματα και τα προωθούμε.
Πού να γράφουμε δικά μας… Ωχ ρε αδερφέ… Δε βαριέσαι; Δεν ξέρω και καλή ορθογραφία.
Λάθη… Λάθη… Πολλά λάθη…
Μα είμαστε μηχανές! Κάνουν λάθη οι μηχανές;
Ίσως και να κάνουν, αν δεχτούν λάθος χειρισμό.
Είμαι μια μηχανή.
Και οι μηχανές δεν ψάχνουν την ουσία. Δε ζητούν, δε δίνουν. Δε νιώθουν.
Κρύβω μέσα μου μικρά ηλεκτροφόρα καλώδια και χιλιάδες τσιπάκια.
Τι στο διάολο, ούτε κι αυτά λειτουργούν!
Νομίζω πως έχω βραχυκυκλώσει.
Μα τι μου συμβαίνει επιτέλους; Λες να φταίνε οι αμέτρητες εντολές;
Εντολές… Εντολές…
Μου τη δίνει να εκτελώ εντολές!
Λες γι’ αυτό να φεύγω πάντα; Αρνούμαι να εκτελέσω και τις εντολές που μου δίνει ο εαυτός μου…;
Αναθεματισμένε καθρέφτη! Τι είναι αυτό που μου δείχνεις, δεν καταλαβαίνω!
Θα σε σπάσω, θα σε κάνω μικρά μικρά κομματάκια και θα σε σκορπίσω.
Δε θέλω να βλέπω ό,τι θέλεις να μου δείχνεις.
Έχω άλλα μάτια εγώ, μα είναι παράξενο...
Ανοίγουν μόνο μέσα από τη μουσική!
Τότε μόνο βλέπω. Τότε μόνο μπορώ να δω την αλήθεια μου.
Δεν είναι πάντα όμορφη, μα δε με πειράζει.
Με κοροϊδεύουν γι’ αυτό, ακούς;
Μα ούτε αυτό με πειράζει. Όσο ανοίγουν αυτά τα μάτια, δε με πειράζει.
Αλλά φοβάμαι.
Είμαστε σκόρπιοι στον αέρα εμείς.
Καβαλάμε φάλτσες νότες και νόθους στίχους.
Μπορούμε να φεύγουμε, να πετάμε.
Έτσι δεν είναι Βασίλη μου;
Εδώ έπρεπε να ήσουν να τα λέγαμε.
Δεν πειράζει. Εδώ είσαι και τα λέμε, το ξέρω.
Είμαστε σκόρπιοι στον αέρα εμείς…
Να μη μου πάρουν αυτά τα φτερά μόνο φοβάμαι.
Να μη με φυλακίσουν για πάντα στο κελί της αιώνιας ξεφτίλας.
Τη σιχάθηκα την εποχή μας. Τη σιχάθηκα!
Δε φεύγω όμως, δεν πάω πουθενά.
Ε, ψιτ, δώσε μου ένα φακό!
Θέλω να συνεχίσω να ψάχνω την ουσία.
Και μια πανοπλία για να προστατέψω τα φτερά μου!
Τα χρειάζομαι. Θα τα χρειαστούμε.
Εδώ θα μείνουμε. Εδώ θα είμαστε.
Καλώς ή κακώς… εδώ θα είμαστε.
-Red Ballad-
Συνήθισες πια, δε σε φοβάμαι…
Άλλα είναι που φοβάμαι. Αυτά τα «άλλα», τα βουτηγμένα μέσα στα «αλλά»…
Δε νιώθω καμία απόγνωση και καμία αγανάκτηση.
Λίγο χαμένη μόνο.
Άλλωστε αυτό απαιτεί η αποχή μου! Σωστά;
Να μην ξέρω ποια είμαι. Να μην ξέρω τι είμαι. Ούτε που πηγαίνω.
Αλλά εντάξει, κανένα πρόβλημα. Απλά πηγαίνω.
Αυτό απαιτεί. Αυτό καλούμαι να κάνω.
Τελικά, ναι! Ναι, αυτό είναι. Τώρα το κατάλαβα.
Είμαστε κι εμείς κινητά τηλέφωνα.
Λαμβάνουμε μηνύματα και τα προωθούμε.
Πού να γράφουμε δικά μας… Ωχ ρε αδερφέ… Δε βαριέσαι; Δεν ξέρω και καλή ορθογραφία.
Λάθη… Λάθη… Πολλά λάθη…
Μα είμαστε μηχανές! Κάνουν λάθη οι μηχανές;
Ίσως και να κάνουν, αν δεχτούν λάθος χειρισμό.
Είμαι μια μηχανή.
Και οι μηχανές δεν ψάχνουν την ουσία. Δε ζητούν, δε δίνουν. Δε νιώθουν.
Κρύβω μέσα μου μικρά ηλεκτροφόρα καλώδια και χιλιάδες τσιπάκια.
Τι στο διάολο, ούτε κι αυτά λειτουργούν!
Νομίζω πως έχω βραχυκυκλώσει.
Μα τι μου συμβαίνει επιτέλους; Λες να φταίνε οι αμέτρητες εντολές;
Εντολές… Εντολές…
Μου τη δίνει να εκτελώ εντολές!
Λες γι’ αυτό να φεύγω πάντα; Αρνούμαι να εκτελέσω και τις εντολές που μου δίνει ο εαυτός μου…;
Αναθεματισμένε καθρέφτη! Τι είναι αυτό που μου δείχνεις, δεν καταλαβαίνω!
Θα σε σπάσω, θα σε κάνω μικρά μικρά κομματάκια και θα σε σκορπίσω.
Δε θέλω να βλέπω ό,τι θέλεις να μου δείχνεις.
Έχω άλλα μάτια εγώ, μα είναι παράξενο...
Ανοίγουν μόνο μέσα από τη μουσική!
Τότε μόνο βλέπω. Τότε μόνο μπορώ να δω την αλήθεια μου.
Δεν είναι πάντα όμορφη, μα δε με πειράζει.
Με κοροϊδεύουν γι’ αυτό, ακούς;
Μα ούτε αυτό με πειράζει. Όσο ανοίγουν αυτά τα μάτια, δε με πειράζει.
Αλλά φοβάμαι.
Είμαστε σκόρπιοι στον αέρα εμείς.
Καβαλάμε φάλτσες νότες και νόθους στίχους.
Μπορούμε να φεύγουμε, να πετάμε.
Έτσι δεν είναι Βασίλη μου;
Εδώ έπρεπε να ήσουν να τα λέγαμε.
Δεν πειράζει. Εδώ είσαι και τα λέμε, το ξέρω.
Είμαστε σκόρπιοι στον αέρα εμείς…
Να μη μου πάρουν αυτά τα φτερά μόνο φοβάμαι.
Να μη με φυλακίσουν για πάντα στο κελί της αιώνιας ξεφτίλας.
Τη σιχάθηκα την εποχή μας. Τη σιχάθηκα!
Δε φεύγω όμως, δεν πάω πουθενά.
Ε, ψιτ, δώσε μου ένα φακό!
Θέλω να συνεχίσω να ψάχνω την ουσία.
Και μια πανοπλία για να προστατέψω τα φτερά μου!
Τα χρειάζομαι. Θα τα χρειαστούμε.
Εδώ θα μείνουμε. Εδώ θα είμαστε.
Καλώς ή κακώς… εδώ θα είμαστε.
-Red Ballad-
Monday, October 29, 2007
Thursday, October 11, 2007
Let me go...
Let me go...
Let me seek the answers that I need to know...
Let me find a way
Through the Undertow...
Please let me go...
Let me fly...
Let me fly...
Let me rise against that blood-red velvet sky...
Let me chase it all
Break my wings and fall...
Probably survive...
So let me fly...
Let me fly...
Let me run!
Let me run...
Let me ride the crest of chance into the sun...
You were always there
But you may lose me here..
Now love me if you dare..!
And let me run...
I'm alive and I am true to my heart now -
I am I, but why must truth always make me die?
Let me break!
Let me bleed!
Let me tear myself apart I need to breathe!
Let me lose my way!
Let me walk astray!
Maybe to proceed...
Just let me bleed!
Let me drain!
Let me die!
Let me break the things I love I need to cry!
Let me burn it all!
Let me take my fall
Through the cleansing fire!
Now let me die!
Let me die...
Let me out!!!
Let me fade into that pitch black velvet night...
Friday, October 5, 2007
Θεωρίες...
Θεωρίες.
Συμβουλές, οδηγίες...
«Ωραίος, φίλε! Σωστά τα λες!»
Όχι, προσπάθησες να πείσεις.
Όχι, προσπάθησες να πιστέψεις.
Είπες πολλά.
Τα σκέφτηκες, τα ξέρεις.
Δε τα δέχεσαι.
Κι όμως ξέρεις ότι είναι στιγμές.
Αυτές οι στιγμές.
Αχ αυτές οι στιγμές...
Η σκέψη σου περνάει αυτή τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη λογική από την παράνοια.
Και τότε βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το χάος.
Το χάος που σε καλεί, σου χαμογελά σαρκαστικά και σε κοιτάζει...
Θέλει να σε ρουφήξει, να σε καταπιεί.
Κι εσύ δεν έχεις αντοχές ν’ αντισταθείς.
Θέλεις ν’ αφεθείς στο γλυκό χαμό σου.
Να λυτρωθείς. Να τελειώνεις.
Ησυχία...
Μόνο η ανάσα σου ακούγεται εκεί κι αυτή κομμένη.
Δε νιώθεις, δεν υπάρχεις.
Υπήρξες ποτέ;
Κοιτάζεις γύρω σου τους καθρέφτες.
Πόσες τερατόμορφες φιγούρες...
Διαφορετικές μεταξύ τους.
Τί να θέλουν;
Εσύ, να ησυχάσεις. Αυτοί, να σε κατασπαράξουν.
Κλείνεις απότομα τ’ αυτιά και τα μάτια.
Επιστροφή στην πραγματικότητα τώρα.
Για σκέψου...
Ένα ταξίδι είναι. Ένα ακόμα.
Και τώρα δίνεις συμβουλές.
Φλυαρείς.
Υποδεικνύεις.
Για σκέψου...
Κι ακόμα μέσα στο δικό σου μυαλό, παίζει.
Είναι;
Δεν είναι...
Τελικά... είναι;
Μήπως είναι λύση...
-Red Ballad-
Συμβουλές, οδηγίες...
«Ωραίος, φίλε! Σωστά τα λες!»
Όχι, προσπάθησες να πείσεις.
Όχι, προσπάθησες να πιστέψεις.
Είπες πολλά.
Τα σκέφτηκες, τα ξέρεις.
Δε τα δέχεσαι.
Κι όμως ξέρεις ότι είναι στιγμές.
Αυτές οι στιγμές.
Αχ αυτές οι στιγμές...
Η σκέψη σου περνάει αυτή τη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη λογική από την παράνοια.
Και τότε βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το χάος.
Το χάος που σε καλεί, σου χαμογελά σαρκαστικά και σε κοιτάζει...
Θέλει να σε ρουφήξει, να σε καταπιεί.
Κι εσύ δεν έχεις αντοχές ν’ αντισταθείς.
Θέλεις ν’ αφεθείς στο γλυκό χαμό σου.
Να λυτρωθείς. Να τελειώνεις.
Ησυχία...
Μόνο η ανάσα σου ακούγεται εκεί κι αυτή κομμένη.
Δε νιώθεις, δεν υπάρχεις.
Υπήρξες ποτέ;
Κοιτάζεις γύρω σου τους καθρέφτες.
Πόσες τερατόμορφες φιγούρες...
Διαφορετικές μεταξύ τους.
Τί να θέλουν;
Εσύ, να ησυχάσεις. Αυτοί, να σε κατασπαράξουν.
Κλείνεις απότομα τ’ αυτιά και τα μάτια.
Επιστροφή στην πραγματικότητα τώρα.
Για σκέψου...
Ένα ταξίδι είναι. Ένα ακόμα.
Και τώρα δίνεις συμβουλές.
Φλυαρείς.
Υποδεικνύεις.
Για σκέψου...
Κι ακόμα μέσα στο δικό σου μυαλό, παίζει.
Είναι;
Δεν είναι...
Τελικά... είναι;
Μήπως είναι λύση...
-Red Ballad-
Wednesday, October 3, 2007
Fragile dreams...
Tonight your soul sleeps,
but one day you will feel real pain,
maybe then you will see me as I am,
A fragile wreck on a storm of emotion
Countless times I trusted you,
I let you back in,
Knowing... Yearning... you know
I should have run... but I stayed
Maybe I always knew,
My fragile dreams would be broken for you...
Today I introduced myself,
To my own feelings,
In silent agony, after all these years,
They spoke to me... after all these years
Maybe I always knew...
but one day you will feel real pain,
maybe then you will see me as I am,
A fragile wreck on a storm of emotion
Countless times I trusted you,
I let you back in,
Knowing... Yearning... you know
I should have run... but I stayed
Maybe I always knew,
My fragile dreams would be broken for you...
Today I introduced myself,
To my own feelings,
In silent agony, after all these years,
They spoke to me... after all these years
Maybe I always knew...
Tuesday, October 2, 2007
Πτώση...
Είναι τελικά πιο δύσκολο από όσο περίμενα...
Δύσκολο να στέκεσαι όρθιος όταν έχει κολλήσει το μυαλό σου.Όταν πρέπει να καταβάλεις κάθε δυνατή προσπάθεια να μη μένεις εκεί, να προχωράς.
Κάτι όμως σου κόβει τα πόδια, σε καθηλώνει στη γη.
Και τότε λες πως θα πετάξεις.
Επικαλείσαι ό,τι σου δίνει φτερά.
Μια μελωδία.
Μια μελωδία και πετάς.Και κάνεις το ταξίδι σου.
Κι όταν τελειώσει συνειδητοποιείς ότι πατάς και πάλι στο έδαφος.
Στο επόμενο δευτερόλεπτο είσαι και πάλι στη γη.
Στο λέω ξανά, δεν είχα την απαίτηση να μου δώσεις το χέρι για να σηκωθώ.
Μόνο να γυρίσεις και να μου ρίξεις μια ματιά.
Να μου χαμογελάσεις, όπως μόνο εσύ χαμογελάς.
Δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα προσπαθώ να σε πιάσω.
Τελικά προσπαθώ;
Ίσως δε θέλω να σε πιάσω.
Ίσως να σ’έφερα μέχρι εδώ για να μου δείξεις.
Σ’ευχαριστώ...
Τώρα το έμαθα.
Πονάει πολύ η απόρριψη.
Σ’ευχαριστώ...
-Red Ballad-
Δύσκολο να στέκεσαι όρθιος όταν έχει κολλήσει το μυαλό σου.Όταν πρέπει να καταβάλεις κάθε δυνατή προσπάθεια να μη μένεις εκεί, να προχωράς.
Κάτι όμως σου κόβει τα πόδια, σε καθηλώνει στη γη.
Και τότε λες πως θα πετάξεις.
Επικαλείσαι ό,τι σου δίνει φτερά.
Μια μελωδία.
Μια μελωδία και πετάς.Και κάνεις το ταξίδι σου.
Κι όταν τελειώσει συνειδητοποιείς ότι πατάς και πάλι στο έδαφος.
Στο επόμενο δευτερόλεπτο είσαι και πάλι στη γη.
Στο λέω ξανά, δεν είχα την απαίτηση να μου δώσεις το χέρι για να σηκωθώ.
Μόνο να γυρίσεις και να μου ρίξεις μια ματιά.
Να μου χαμογελάσεις, όπως μόνο εσύ χαμογελάς.
Δε φαντάστηκα ποτέ ότι θα προσπαθώ να σε πιάσω.
Τελικά προσπαθώ;
Ίσως δε θέλω να σε πιάσω.
Ίσως να σ’έφερα μέχρι εδώ για να μου δείξεις.
Σ’ευχαριστώ...
Τώρα το έμαθα.
Πονάει πολύ η απόρριψη.
Σ’ευχαριστώ...
-Red Ballad-
Saturday, September 15, 2007
Συνάντηση
Απόψε δεν ήρθε απλά η μορφή σου
ούτε μίλησα με φαντάσματα
ούτε χάθηκες στους καπνούς.
Απόψε ήμουν εκεί, μαζί σου.
Σε είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ.
Ήσουν, λέει, πάλι δικός μου.
Τι ζωντανό όνειρο... Μ’ ακούμπησες κι έχασα τον έλεγχο.
Και ξύπνησα... Πάλι σκοτάδι...
Και πόσο τ’όνειρο ν’απέχει απ’την αλήθεια;
Μια παραλία,μια κιθάρα,χορδές,μπύρες,ξημέρωμα,τραγούδια...
Παλιά.Τραγούδια παλιά.Αναμνήσεις.
Αναρωτιέμαι αν είσαι απλά κάποια συνήθεια...
Αλλάζουν τώρα τα βλέμματα.
Μην κρύβεσαι, σε βλέπω!Τόσο κοντά... Τόσο ίδιοι... Τόσο ξένοι...
Ν’αφήσω λίγο το μυαλό ελεύθερο να φύγει;
Δε θέλω όμως ψέματα...
Πως είχα τον έλεγχο;
Μερικά μέτρα ανάμεσά μας δεν αρκούν.
Κενό.Αέρας.Τίποτα.Μηδέν.
Μη μ’ακουμπάς, χάνω τον έλεγχο...
Πριν ξημερώσει γελούσαμε, θυμήσου.
Κουβέντα δε βγάζουμε, μιλάνε τώρα τα μάτια.
Πόσα θέλω να πω... Οι λέξεις μας πια μετρημένες.
«Θα’μαι πάντα εδώ, μαζί σου...»
-Red Ballad-
ούτε μίλησα με φαντάσματα
ούτε χάθηκες στους καπνούς.
Απόψε ήμουν εκεί, μαζί σου.
Σε είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ.
Ήσουν, λέει, πάλι δικός μου.
Τι ζωντανό όνειρο... Μ’ ακούμπησες κι έχασα τον έλεγχο.
Και ξύπνησα... Πάλι σκοτάδι...
Και πόσο τ’όνειρο ν’απέχει απ’την αλήθεια;
Μια παραλία,μια κιθάρα,χορδές,μπύρες,ξημέρωμα,τραγούδια...
Παλιά.Τραγούδια παλιά.Αναμνήσεις.
Αναρωτιέμαι αν είσαι απλά κάποια συνήθεια...
Αλλάζουν τώρα τα βλέμματα.
Μην κρύβεσαι, σε βλέπω!Τόσο κοντά... Τόσο ίδιοι... Τόσο ξένοι...
Ν’αφήσω λίγο το μυαλό ελεύθερο να φύγει;
Δε θέλω όμως ψέματα...
Πως είχα τον έλεγχο;
Μερικά μέτρα ανάμεσά μας δεν αρκούν.
Κενό.Αέρας.Τίποτα.Μηδέν.
Μη μ’ακουμπάς, χάνω τον έλεγχο...
Πριν ξημερώσει γελούσαμε, θυμήσου.
Κουβέντα δε βγάζουμε, μιλάνε τώρα τα μάτια.
Πόσα θέλω να πω... Οι λέξεις μας πια μετρημένες.
«Θα’μαι πάντα εδώ, μαζί σου...»
-Red Ballad-
Wednesday, September 12, 2007
Εσύ
Βιαστικές κινήσεις,
θολές συνειδήσεις,
γυμνές παρακλήσεις
κι εσύ.
Βράδια πνιγμένα,
στυγνά, προδωμένα,
όλα για σένα
κι εσύ.
Εσύ με τα «πρέπει» κοιμάσαι
Εσύ στη σκιά τους φοβάσαι
Εσύ μακριά μου λυπάσαι
Εσύ που κοιτάς, δε θυμάσαι.
Γυρνάς στη ρουτίνα,
χορταίνεις στα λίγα,
ξεχνάς όλα εκείνα
που ζουν.
Στου χρόνου τη δύση
που λόγια θα σβήσει
θεούς έχεις χτίσει
ν’ακούν.
Εσύ με αυταπάτες κοιμάσαι
Εσύ τη σκιά σου φοβάσαι
Εσύ τον εαυτό σου λυπάσαι
Εσύ που γελάς, δε θυμάσαι.
Φτηνές οι στιγμές σου,
αχνές οι φωνές σου,
σωρός οι ενοχές σου
χορεύουν.
Οι σκέψεις σου στάζουν
σε όσα σε αδειάζουν,
με όσα σου τάζουν
παλεύουν.
-Red Ballad-
θολές συνειδήσεις,
γυμνές παρακλήσεις
κι εσύ.
Βράδια πνιγμένα,
στυγνά, προδωμένα,
όλα για σένα
κι εσύ.
Εσύ με τα «πρέπει» κοιμάσαι
Εσύ στη σκιά τους φοβάσαι
Εσύ μακριά μου λυπάσαι
Εσύ που κοιτάς, δε θυμάσαι.
Γυρνάς στη ρουτίνα,
χορταίνεις στα λίγα,
ξεχνάς όλα εκείνα
που ζουν.
Στου χρόνου τη δύση
που λόγια θα σβήσει
θεούς έχεις χτίσει
ν’ακούν.
Εσύ με αυταπάτες κοιμάσαι
Εσύ τη σκιά σου φοβάσαι
Εσύ τον εαυτό σου λυπάσαι
Εσύ που γελάς, δε θυμάσαι.
Φτηνές οι στιγμές σου,
αχνές οι φωνές σου,
σωρός οι ενοχές σου
χορεύουν.
Οι σκέψεις σου στάζουν
σε όσα σε αδειάζουν,
με όσα σου τάζουν
παλεύουν.
-Red Ballad-
Sunday, September 2, 2007
Αχνός Σεπτέμβρης
Στα πρώτα σύννεφα τρόμαξες
αστραπές απ’τα μάτια σου βγήκαν
και φτερά των αγγέλων φόρεσες...
Οι φωνές στο μυαλό σου χαθήκαν.
Πριν μιλήσω τα μάτια μου έκλεισες
να μη δω πως ερχόταν η μπόρα.
Ξαφνικά βροχή κλάματα ξέσπασες
και βρεθήκαμε στην κατηφόρα.
Δε σταμάτησες, έτρεχες ξέφρενα
με μια φόρα δαιμονισμένη.
Όπως έπεφτες μ’έσπρωξες στ’ άγνωστο
για να μείνω για πάντα χαμένη.
Η ζωή συνεχίζει αθόρυβα,
πια δεν έχει καμία ουσία.
Έχεις φύγει και πάντα θα έρχεται
του Σεπτέμβρη η γλυκιά μελαγχολία...
-Red Ballad-
αστραπές απ’τα μάτια σου βγήκαν
και φτερά των αγγέλων φόρεσες...
Οι φωνές στο μυαλό σου χαθήκαν.
Πριν μιλήσω τα μάτια μου έκλεισες
να μη δω πως ερχόταν η μπόρα.
Ξαφνικά βροχή κλάματα ξέσπασες
και βρεθήκαμε στην κατηφόρα.
Δε σταμάτησες, έτρεχες ξέφρενα
με μια φόρα δαιμονισμένη.
Όπως έπεφτες μ’έσπρωξες στ’ άγνωστο
για να μείνω για πάντα χαμένη.
Η ζωή συνεχίζει αθόρυβα,
πια δεν έχει καμία ουσία.
Έχεις φύγει και πάντα θα έρχεται
του Σεπτέμβρη η γλυκιά μελαγχολία...
-Red Ballad-
Friday, August 31, 2007
Πρώτο ταξίδι
Ξεκίνησα ταξίδι στου παράδεισου την κόλαση,
περπάτησα στην έρημο, ανάσανα στην όαση.
Ταξίδεψα σε μια ζωή αλλιώτικα μπλεγμένη,
συνάντησα μία μορφή αλλόκοτη, θλιμμένη.
Του κόσμου τα παράλογα είδα με άλλο μάτι,
πέταξα τα ρολόγια μου, δεν κοίταξα το χάρτη.
Ταξίδεψα και έψαξα να βρω λίγη γαλήνη,
αντίκρισα τα χρώματα στου ουρανού την κλίνη.
Φιγούρες στέκονταν θεόρατες παντού
και γεύτηκα το χάος, την ομορφιά του νου.
Πόσα να κρύβει αυτή η γη παρασεισένια μέρη...
Ταξίδεψα και έψαχνα στα άκρα να με φέρει...
Ταξίδεψα και μπλέχτηκα μια νύχτα μες στα δίχτυα σου,
τη νύχτα που φυλάκισες το δέρμα σου στα νύχια σου.
Τα μάτια σου μου πήραν το μυαλό μου καλλιτέχνη,
με βούλιαξαν απότομα στου έρωτα τη μέθη...
-Red Ballad-
περπάτησα στην έρημο, ανάσανα στην όαση.
Ταξίδεψα σε μια ζωή αλλιώτικα μπλεγμένη,
συνάντησα μία μορφή αλλόκοτη, θλιμμένη.
Του κόσμου τα παράλογα είδα με άλλο μάτι,
πέταξα τα ρολόγια μου, δεν κοίταξα το χάρτη.
Ταξίδεψα και έψαξα να βρω λίγη γαλήνη,
αντίκρισα τα χρώματα στου ουρανού την κλίνη.
Φιγούρες στέκονταν θεόρατες παντού
και γεύτηκα το χάος, την ομορφιά του νου.
Πόσα να κρύβει αυτή η γη παρασεισένια μέρη...
Ταξίδεψα και έψαχνα στα άκρα να με φέρει...
Ταξίδεψα και μπλέχτηκα μια νύχτα μες στα δίχτυα σου,
τη νύχτα που φυλάκισες το δέρμα σου στα νύχια σου.
Τα μάτια σου μου πήραν το μυαλό μου καλλιτέχνη,
με βούλιαξαν απότομα στου έρωτα τη μέθη...
-Red Ballad-
Sunday, August 26, 2007
Εσύ ν’ αντέχεις...
Βαδίζω ξανά σ’ ένα γνώριμο μέρος.
Γνωστός ο δρόμος...
Αμάξια και κόσμος αφηρημένος.
Ο καθένας μόνος.
Τα λόγια γραμμένα πάνω σ’ ένα παγκάκι,
μα το νόημα ξένο…
Σε είδα ξανά κάπου εκεί στο σκοτάδι,
στο πλήθος χαμένο.
Σταμάτησα λίγο για να σε χαζέψω.
Πως έγιναν όλα...
και τώρα κοιτάω τη ζωή σου απ’έξω
και τρέχει η ώρα.
Το μόνο που ξέρω κι αυτό με φοβίζει
όπου κι αν βρίσκομαι
είναι πως πάντα το χθες στιγματίζει
με ό,τι πίσω αφήσαμε.
Δε θέλω να «μένεις» μονάχα «ν’αντέχεις»
σ’αυτά που σε άφησα
και ό,τι κι αν κάνεις να μου προσέχεις
αυτόν που αγάπησα...
-Red Ballad-
Γνωστός ο δρόμος...
Αμάξια και κόσμος αφηρημένος.
Ο καθένας μόνος.
Τα λόγια γραμμένα πάνω σ’ ένα παγκάκι,
μα το νόημα ξένο…
Σε είδα ξανά κάπου εκεί στο σκοτάδι,
στο πλήθος χαμένο.
Σταμάτησα λίγο για να σε χαζέψω.
Πως έγιναν όλα...
και τώρα κοιτάω τη ζωή σου απ’έξω
και τρέχει η ώρα.
Το μόνο που ξέρω κι αυτό με φοβίζει
όπου κι αν βρίσκομαι
είναι πως πάντα το χθες στιγματίζει
με ό,τι πίσω αφήσαμε.
Δε θέλω να «μένεις» μονάχα «ν’αντέχεις»
σ’αυτά που σε άφησα
και ό,τι κι αν κάνεις να μου προσέχεις
αυτόν που αγάπησα...
-Red Ballad-
Wednesday, August 22, 2007
Με δυο λόγια...
Μία σιωπή ακολουθεί τα βήματά μας,
αυτή που «αντίο» πια δε θέλει να μας πει
κι όσα χιλιόμετρα κι αν μπουν ανάμεσά μας
θα μας ενώνει ένα όνειρο στη γη.
Στους ουρανούς όσα κι αν βγαίνουνε αστέρια
δε θα θαμπώσουν το τοπίο μου ξανά
γιατί κρατούσα φυλαχτό τα δυο σου χέρια
κι όλα τα εμπόδια δεν ήταν αρκετά.
Τι είναι ο χρόνος, οι στιγμές,η θύμισή σου...
Ποιός θα ορίσει τι είναι λάθος και σωστό...
Σε μια γραμμή πώς σημαδεύεται η ψυχή σου,
με μια χορδή πώς θα μπορέσω να πιαστώ...
Αν θα γυρίσεις πια τις πόρτες μου θ’ ανοίξω,
θα σ’αγκαλιάσω μ’ένα ήσυχο σκοπό
και της κιθάρας τις χορδές μου θα κουρδίσω
τα πιο ωραία μου τραγούδια να σου πω...
-Red Ballad-
αυτή που «αντίο» πια δε θέλει να μας πει
κι όσα χιλιόμετρα κι αν μπουν ανάμεσά μας
θα μας ενώνει ένα όνειρο στη γη.
Στους ουρανούς όσα κι αν βγαίνουνε αστέρια
δε θα θαμπώσουν το τοπίο μου ξανά
γιατί κρατούσα φυλαχτό τα δυο σου χέρια
κι όλα τα εμπόδια δεν ήταν αρκετά.
Τι είναι ο χρόνος, οι στιγμές,η θύμισή σου...
Ποιός θα ορίσει τι είναι λάθος και σωστό...
Σε μια γραμμή πώς σημαδεύεται η ψυχή σου,
με μια χορδή πώς θα μπορέσω να πιαστώ...
Αν θα γυρίσεις πια τις πόρτες μου θ’ ανοίξω,
θα σ’αγκαλιάσω μ’ένα ήσυχο σκοπό
και της κιθάρας τις χορδές μου θα κουρδίσω
τα πιο ωραία μου τραγούδια να σου πω...
-Red Ballad-
Thursday, August 16, 2007
Γιατί γυρνάς κάθε που βραδιάζει και με σημαδεύεις;
Γιατί στον ύπνο μου ζητάς να με φυλάς;
Ξέρεις καλά στιγμή στιγμή να με παιδεύεις.
Μη με ρωτάς...
Κι αν έχεις γίνει ένα με το αίμα μου, να το πετάξω.
Αν είσαι στο κεφάλι μου, ας κοπώ,
για να σε χάσω απο ‘κει χωρίς να θέλω να σε ψάξω,
για να μην είναι αυτό το βράδυ να εκραγώ.
Πού να σε βρω, πού να με βρεις, που να τραβιέμαι...
Σ’ ακούω και φουντάρω απ’ τα ψηλά.
Πώς φτάνω ως εκεί αναρωτιέμαι.
Πού θα πας.
Χωρίς περιθώρια πιονάκι στα χέρια του χρόνου,
φωτιά και αέρας,
ανάβω και σβήνω ξανά σα τα φώτα του δρόμου
με το φως της ημέρας.
Καλημέρα...
Γιατί στον ύπνο μου ζητάς να με φυλάς;
Ξέρεις καλά στιγμή στιγμή να με παιδεύεις.
Μη με ρωτάς...
Κι αν έχεις γίνει ένα με το αίμα μου, να το πετάξω.
Αν είσαι στο κεφάλι μου, ας κοπώ,
για να σε χάσω απο ‘κει χωρίς να θέλω να σε ψάξω,
για να μην είναι αυτό το βράδυ να εκραγώ.
Πού να σε βρω, πού να με βρεις, που να τραβιέμαι...
Σ’ ακούω και φουντάρω απ’ τα ψηλά.
Πώς φτάνω ως εκεί αναρωτιέμαι.
Πού θα πας.
Χωρίς περιθώρια πιονάκι στα χέρια του χρόνου,
φωτιά και αέρας,
ανάβω και σβήνω ξανά σα τα φώτα του δρόμου
με το φως της ημέρας.
Καλημέρα...
-Red Ballad-
Wednesday, August 8, 2007
«Σ’ αγαπώ, καληνύχτα...»
Ξέρεις καλά αν το θέλω
να πνιγώ στο βυθό σου,
μα έλιωσα να παλεύω
στο σιδερένιο ιστό σου.
Αν συνεχίσω να τρέχω
Θα πέσω πάνω στον τοίχο.
Δεν παίρνει άλλο, δεν έχω.
Τίποτα δε θα πετύχω.
Ώρα να πέσουν οι μάσκες.
Όλα τα φύλλα σου ρίχ’τα.
Εδώ τελειώνει για μένα!
«Σ’ αγαπώ, καληνύχτα...»
-Red Ballad-
να πνιγώ στο βυθό σου,
μα έλιωσα να παλεύω
στο σιδερένιο ιστό σου.
Αν συνεχίσω να τρέχω
Θα πέσω πάνω στον τοίχο.
Δεν παίρνει άλλο, δεν έχω.
Τίποτα δε θα πετύχω.
Ώρα να πέσουν οι μάσκες.
Όλα τα φύλλα σου ρίχ’τα.
Εδώ τελειώνει για μένα!
«Σ’ αγαπώ, καληνύχτα...»
-Red Ballad-
Η πόλη στη θάλασσα...
Κοιτάζοντας έναν γεμάτο χρώματα ουρανό, δε μπορώ να ξεχωρίσω ποια είναι η γραμμή που τον χωρίζει από τη γη.
Δε μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.
Δε μπορώ να ξεχωρίσω τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει.
Φταίει που όλα κινούνται γύρω μου τόσο γρήγορα. Που όλα είναι καλά σφραγισμένα στις συσκευασίες τους, ίσα ίσα φτιαγμένες, χωρίς το παραμικρό περιθώριο για μια ανάσα αέρα.
Ένα βράδυ που συζητούσα μαζί σου φίλε μου, καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως ο κόσμος τούτος είναι μια χούφτα σκόνη. Τόσο μικρές οι αποστάσεις. Μα πόσο μεγάλες μπορεί να τις κάνει μια επιθυμία!
Πανικός... Δε μπορώ να διανύσω αυτές τις αποστάσεις.
Έλα εδώ φίλε μου, πάρε και την κιθάρα να τραγουδήσουμε τον κόσμο. Πριν τον χάσουμε. Χάνω το φως, χάνω την πίστη μου. Θα μπορούμε για πάντα να τραγουδάμε;
Χάνω το ρυθμό...
Κοίτα πόσα φώτα έχει αυτή η πόλη! Πως γίνεται να ζει στο σκοτάδι;
Πόσες αυταπάτες... Κάθε φωτάκι και μια λευκή, μια κίτρινη αυταπάτη.
Θα φταίει που βαφτίσαμε τον ενθουσιασμό «έρωτα» και το ενδιαφέρον «αγάπη». Απλησίαστες μάλλον έννοιες.
Κάθε φορά που κοιτάζω αυτό το τοπίο το βλέπω να φλέγεται. Οι φλόγες των σπιτιών φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Και σβήνουν τη δική μου φλόγα. Κάνε κάτι γρήγορα κι αν σβήσει η φλόγα μου χάθηκα!
Πάμε φίλε μου να φύγουμε από εδώ. Που να πάμε; Δεν ξέρω, δε με νοιάζει ποια...
-Red Ballad-
Δε μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.
Δε μπορώ να ξεχωρίσω τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει.
Φταίει που όλα κινούνται γύρω μου τόσο γρήγορα. Που όλα είναι καλά σφραγισμένα στις συσκευασίες τους, ίσα ίσα φτιαγμένες, χωρίς το παραμικρό περιθώριο για μια ανάσα αέρα.
Ένα βράδυ που συζητούσα μαζί σου φίλε μου, καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως ο κόσμος τούτος είναι μια χούφτα σκόνη. Τόσο μικρές οι αποστάσεις. Μα πόσο μεγάλες μπορεί να τις κάνει μια επιθυμία!
Πανικός... Δε μπορώ να διανύσω αυτές τις αποστάσεις.
Έλα εδώ φίλε μου, πάρε και την κιθάρα να τραγουδήσουμε τον κόσμο. Πριν τον χάσουμε. Χάνω το φως, χάνω την πίστη μου. Θα μπορούμε για πάντα να τραγουδάμε;
Χάνω το ρυθμό...
Κοίτα πόσα φώτα έχει αυτή η πόλη! Πως γίνεται να ζει στο σκοτάδι;
Πόσες αυταπάτες... Κάθε φωτάκι και μια λευκή, μια κίτρινη αυταπάτη.
Θα φταίει που βαφτίσαμε τον ενθουσιασμό «έρωτα» και το ενδιαφέρον «αγάπη». Απλησίαστες μάλλον έννοιες.
Κάθε φορά που κοιτάζω αυτό το τοπίο το βλέπω να φλέγεται. Οι φλόγες των σπιτιών φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Και σβήνουν τη δική μου φλόγα. Κάνε κάτι γρήγορα κι αν σβήσει η φλόγα μου χάθηκα!
Πάμε φίλε μου να φύγουμε από εδώ. Που να πάμε; Δεν ξέρω, δε με νοιάζει ποια...
-Red Ballad-
Tuesday, July 3, 2007
Ξέσπασμα...
Δεν άντεξα αυτό το βράδυ.Ποτέ δε σου έγραψα. Ποτέ δε σου είπα.Μόνο άκουγα. Άκουγα κι έβλεπα.Δε βοήθησες και τόσο για να σου πω!Αλλά και τι να σου πω δηλαδή...Θα έχει νόημα να ξεδιπλώσω τις σκέψεις εφτά χρόνων, αφού δεν πρόκειται να καταλάβεις...;Εφτά χρόνων... Τότε ξεκίνησα να σε γνωρίζω! Τι ειρωνεία... Κι ακόμα να μη σε ξέρω!Να σε "ζω" κάθε μέρα και να μη σε ξέρω.Ούτε κι εσύ με ξέρεις. Δε φταις εσύ, οι "συνθήκες".. Το τραγικό είναι πως δε θα προλάβεις να με μάθεις. Θα φύγω.Κι αυτά δε θα τα διαβάσεις ποτέ. Κι αν τα διαβάσεις, θα είμαι πολύ μακριά.Οπότε; Τι νόημα θα έχει;Τι κάθομαι και γράφω πάλι!Απλά με εξοργίζεις ώρες ώρες. Πρώτα με τα λόγια. Τώρα μόνο με τις πράξεις.Δε χρειάζεται και να πούμε κάτι, τα λες όλα.Απλά προσπαθώ κι εγώ να καταλάβω τι απ' όλα είσαι.Τι απ'όλα ένιωσες τότε. Θυμάσαι; Ναι, πέρασε καιρός. Ναι, μοιάζει πολύ μακρινό.Τόσο που σα χθες το θυμάμαι. Όλα τα θυμάμαι.Κι ας με εγκαταλείπει σιγά σιγά η μνήμη μου, αυτά τα θυμάμαι σα χθες.Και πονάνε σα να ήταν χθες.Τι απ'όλα ένιωσες τότε... Αυτά που έδειχνες; Αυτά που έκανες;Με μπερδεύεις μια ζωή. Δεν καταλαβαίνω.Πες πως είμαι δειλή, αλλά μόλις τα καταφέρω θα φύγω.Αυτό που δεν ξέρω όμως είναι αν θα καταφέρω να φύγω χωρίς να κοιτάξω πίσω μου...
-Red Ballad-
-Red Ballad-
Τα πρόσωπα της ντροπής κυκλοφορούν τις νύχτες...
Πρόσωπα θολά κουβαλούν
και βγαίνουν μόλις πέσει το σκοτάδι
με ψέμα και μπογιές να κρύβουν προσπαθούν
τα μάτια τα χλωμά να μη φανούν.
Στην άσφαλτο των δρόμων υπνοβατούν
φορώντας τα μάτια του φόβου και τα ρούχα της ξεφτίλας.
Τα άδεια τους κορμιά οι ενοχές καθοδηγούν
και δίχως δισταγμό στο μυαλό τους ασελγούν.
Χαπάκια καταπίνουν και καπνό από φωτιές
και του θυμού το "όχι" καταπίνουν,
οι αφορμές της σκοτεινιάς κάποιο πρωί με διαταγές
θα τους θυμίσει πώς φυτρώνουν οι θηλιές στις φυλακές.
Με μια ματιά κατατρεγμένου τη σκοτεινιά αναζητούν
από του κόσμου τ' ανοιχτά να κρυφτούν τα φώτα.
Σε ξέφρενη πορεία τη ζωή τους την πετούν
καθώς αδιάκοπα κι επίμονα θάνατο τραγουδούν.
-Red Ballad-
και βγαίνουν μόλις πέσει το σκοτάδι
με ψέμα και μπογιές να κρύβουν προσπαθούν
τα μάτια τα χλωμά να μη φανούν.
Στην άσφαλτο των δρόμων υπνοβατούν
φορώντας τα μάτια του φόβου και τα ρούχα της ξεφτίλας.
Τα άδεια τους κορμιά οι ενοχές καθοδηγούν
και δίχως δισταγμό στο μυαλό τους ασελγούν.
Χαπάκια καταπίνουν και καπνό από φωτιές
και του θυμού το "όχι" καταπίνουν,
οι αφορμές της σκοτεινιάς κάποιο πρωί με διαταγές
θα τους θυμίσει πώς φυτρώνουν οι θηλιές στις φυλακές.
Με μια ματιά κατατρεγμένου τη σκοτεινιά αναζητούν
από του κόσμου τ' ανοιχτά να κρυφτούν τα φώτα.
Σε ξέφρενη πορεία τη ζωή τους την πετούν
καθώς αδιάκοπα κι επίμονα θάνατο τραγουδούν.
-Red Ballad-
Sunday, June 24, 2007
Νοσταλγία
Νοσταλγία...
Σα νεράκι που ρούφηξε η ζωή μου
και πότησε μια δροσιά τόσο αθώα...
Νοσταλγία...
Σαν αεράκι που χάιδεψε τα μαλλιά μου
μια καλοκαιρινή νύχτα...
Νοσταλγία...
Το φως του παρελθόντος στο μυαλό μου
που ξυπνάει και πονάει ακόμα...
Νοσταλγία...
Οι λίγες μας στιγμές σε μια παραλία,
κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια...
Νοσταλγία...
Η λίθη ενός πλήθους, η ξεθωριασμένη μνήμη
που πάντα γεμίζει με χρώμα το χθες...
Νοσταλγία...
Χίλιες εικόνες, δεκάδες λέξεις
και η μορφή σου, αγγελούδι μου...
-Red Ballad-
Σα νεράκι που ρούφηξε η ζωή μου
και πότησε μια δροσιά τόσο αθώα...
Νοσταλγία...
Σαν αεράκι που χάιδεψε τα μαλλιά μου
μια καλοκαιρινή νύχτα...
Νοσταλγία...
Το φως του παρελθόντος στο μυαλό μου
που ξυπνάει και πονάει ακόμα...
Νοσταλγία...
Οι λίγες μας στιγμές σε μια παραλία,
κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια...
Νοσταλγία...
Η λίθη ενός πλήθους, η ξεθωριασμένη μνήμη
που πάντα γεμίζει με χρώμα το χθες...
Νοσταλγία...
Χίλιες εικόνες, δεκάδες λέξεις
και η μορφή σου, αγγελούδι μου...
-Red Ballad-
Monday, June 18, 2007
.JPG)
I'm in love with the sunshine
I'm in love with the fallin' rain
Everything seems to call your name
Yesterday you were leavin'
Leavin' life and all your pain
Everything wants you back again
Wants you back again
Wants you back again
I found myself through you
And there was love in my life
I felt always naturally high
And my love had a home
But now my mind has started to roam
You're my life giving fire
And you carry all my love
Through you I was so inspired
You're engraved deep in my heart
Heart, heart, heart
My dreams recall us being one
I've searched for you to be free
The force of life you have always been
I feel blue since you're gone
You're breath of life surrounded me
When can I join you to be free
Join you to be free
Join you to be free
Wait, can this be a dream
There is a voice in my head
It belongs to you, it says
Don't cry, no need to be sad
There's a way to stay with you again
It's more than you ever had
And no death brings us apart
Our timeless love always grows
Because you are my other part
I know we've never been apart
Your love sets fire to my heart
We'll burn the sky
When it's time for me to die
We'll burn the sky, oh yeah
We'll burn the sky, oh yeah
When it's time, time, time
We'll burn the sky
We'll burn the sky, oh yeah!!
Monday, June 4, 2007
Η επιστολή του Διαμαντή στο Λαζόπουλο για το... χάλι της ελληνικής μουσικής!
Γειά σας. Είμαι ο Διαμαντής και είμαι 17,5 ετών. Μόλις τελείωσα τη Γ' λυκείου, έδωσα πανελλαδικές εξετάσεις και τώρα περιμένω εναγωνίως τα αποτελέσματα, ευελπιστώντας να περάσω στη Φιλοσοφική Σχολή.
Αποφάσισα να σας γράψω για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι ξέρω πως δίνετε βήμα στους νέους και βοηθάτε, κυρίως μέσω του ¨Αλ Τσαντίρι Νιουζ", στο να ακουστούν σε ευρύτερο κοινό οι απόψεις τους. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι διαπιστώνω πως το θέμα αυτό απασχολεί και εσάς τον ίδιο, γεγονός που φαίνεται και μέσα από την εξαιρετική εκπομπή "Μπουάτ Αλ Κάιντα" (παρεπιπτόντως,θέλουμε να απολαύσουμε και τη Χαρούλα στη μπουάτ!!!).
Βεβαίως, αναφέρομαι στην τροπή που έχει πάρει σήμερα το ελληνικό τραγούδι και γενικότερα η ελληνική μουσική. Η ελληνική μουσική κινδυνεύει. Κai κινδυνεύει φριχτά. Όλοι (ή οι περισσότεροι) έχουν αποπροσανατολιστεί και δοξάζουν ανθρώπους που δεν περιέχουν το παραμικρό γραμμάριο ταλέντου (αν μπορούμε να το μετρήσουμε έτσι..). Οι άνθρωποι αυτοί (γιατί...καλλιτέχνες δε μου πάει να τους αποκαλέσω) "κάθονται στο θρόνο τους", θεωρούν ότι είναι κυρίαρχοι της ελληνικής μουσικής, την οποία νομίζουν ότι εξελίσσουν. Παράλληλα, νέα σουξέ πηγαινοέρχονται κάθε τρίμηνο και συρρέουν κατά χιλιάδες στην ελληνική αγορά, κατευθείαν από τα "εκκολαπτήρια της παρακμής", που δεν είναι άλλα από τις δισκογραφικές εταιρείες, που έχουν κάνει τη μουσική "λαϊκή αγορά".
Το ανυσηχητικό, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ότι υπάρχει αυτό το είδος ανάμεσα στα υπόλοιπα της μουσικής, καθώς η "trash" πλευρά της μουσικής υπήρχε ανέκαθεν και θα εξακολουθεί να υπάρχει. Το ανησυχητικό είναι ότι οι άνθρωποι που το υπηρετούν βρίσκουν απήχηση στο αποπροσανατολισμένο ελληνικό κοινό, γίνονται superstars και αποτελούν αντικείμενο λατρείας, ο καθένας στο "ναό" του (μιλώ φυσικά για τα νυχτερινά κέντρα). Όλος αυτός ο βούρκος συνυπάρχει με τη Χαρούλα Αλεξίου, η οποία θα οργώσει την Ελλάδα τιμώντας το Μάνο Λοϊζο, τη Μαρινέλλα, η οποία έκανε δυναμική επιστροφή το χειμώνα που μας πέρασε, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητά της, τη Γλυκερία, η οποία ετοιμάζεται να τραγουδήσει Μίκη Θεοδωράκη, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος για ακόμη μια φορά θα οργώσει την Ελλάδα με τις συναυλίες του (πολλές από τις οποίες έχουν δωρεάν είσοδο), την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, η οποία δοξάζει την Ελλάδα στη μακρινή Κίνα και πολλούς άλλους.
Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτή είναι η ελληνική μουσική.. Κατά γενική ομολογία, πάντως, κάτι δεν πάει καλά. Πρέπει να αποδοθούν ευθύνες. Είτε στους πραγματικούς καλλιτέχνες που έχουν επιτρέψει να επιβιώνουν τέτοιοι φελλοί , είτε στο κοινό, το οποίο έχασε την αισθητική του και την κριτική του.....
Οι παλιότεροι λένε ότι περιμένουν από μας τους νέους να κάνουμε τη διαφορά και να αλλάξουμε ο,τι μας ενοχλεί. Εδώ λοιπόν είναι που χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Φτάνει η άρνηση και η αντίσταση ενός, δύο, πέντε ή δέκα ανθρώπων σ'αυτόν τον πνευματικό κατήφορο, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των συνομηλίκων μας ακούει άκριτα ό,τι παίζει το ραδιόφωνο; Τι θα πρέπει να κάνουμε εμείς για να σταματήσει αυτή η επιφανειακή, η δήθεν ατμόσφαιρα που επικρατεί στο τραγούδι; Ώρες-ώρες νιώθω πως οτιδήποτε και να κάνουμε θα αποβεί μάταιο, καθώς κάποιοι συνεχώς στρεβλώνουν την πραγματικότητα. Θέλουν να παρουσιάζουν τους αληθινούς, διαχρονικούς καλλιτέχνες ξεπερασμένους και κυρίαρχους μόνο τους τραγουδιστές τύπου "Βανδή", ή αυτούς με την καριέρα "ανοιχτού υποκαμίσου", όπως συνηθίζετε να λέτε!
Ολοκληρώνοντας, είχα στο νου μου να χαρακτηρίσω αυτήν την κατάσταση. Δεν θα το κάνω. Ένας μεγάλος ποιητής, ο Γιώργος Σεφέρης έγραψε κάποτε για τη χούντα ότι "...είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά..." Ίσως διαπιστώσετε ότι αυτή η φράση χαρακτηρίζει και το μουσικό σήμερα (ή ακόμη και το πολιτισμικό). Μήπως και μόνο το γεγονός ότι ο Σεφέρης το έγραψε θέλοντας να περιγράψει τη χουντα, μας κάνει να ανησυχήσουμε λίγο;
Αυτά. Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε και ελπίζω να συμφωνείτε με τις απόψεις μου. Αν δε, θελήσετε να αναφερθείτε στην επιστολή μου στην εκπομπή σας, θα σας ήμουν ευγνώμων. Ελπίζω αυτή η κατάσταση σύντομα να αλλάξει.
Σας ευχαριστώ ειλικρινά,
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ 04/06/2007
Αποφάσισα να σας γράψω για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι ξέρω πως δίνετε βήμα στους νέους και βοηθάτε, κυρίως μέσω του ¨Αλ Τσαντίρι Νιουζ", στο να ακουστούν σε ευρύτερο κοινό οι απόψεις τους. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι διαπιστώνω πως το θέμα αυτό απασχολεί και εσάς τον ίδιο, γεγονός που φαίνεται και μέσα από την εξαιρετική εκπομπή "Μπουάτ Αλ Κάιντα" (παρεπιπτόντως,θέλουμε να απολαύσουμε και τη Χαρούλα στη μπουάτ!!!).
Βεβαίως, αναφέρομαι στην τροπή που έχει πάρει σήμερα το ελληνικό τραγούδι και γενικότερα η ελληνική μουσική. Η ελληνική μουσική κινδυνεύει. Κai κινδυνεύει φριχτά. Όλοι (ή οι περισσότεροι) έχουν αποπροσανατολιστεί και δοξάζουν ανθρώπους που δεν περιέχουν το παραμικρό γραμμάριο ταλέντου (αν μπορούμε να το μετρήσουμε έτσι..). Οι άνθρωποι αυτοί (γιατί...καλλιτέχνες δε μου πάει να τους αποκαλέσω) "κάθονται στο θρόνο τους", θεωρούν ότι είναι κυρίαρχοι της ελληνικής μουσικής, την οποία νομίζουν ότι εξελίσσουν. Παράλληλα, νέα σουξέ πηγαινοέρχονται κάθε τρίμηνο και συρρέουν κατά χιλιάδες στην ελληνική αγορά, κατευθείαν από τα "εκκολαπτήρια της παρακμής", που δεν είναι άλλα από τις δισκογραφικές εταιρείες, που έχουν κάνει τη μουσική "λαϊκή αγορά".
Το ανυσηχητικό, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ότι υπάρχει αυτό το είδος ανάμεσα στα υπόλοιπα της μουσικής, καθώς η "trash" πλευρά της μουσικής υπήρχε ανέκαθεν και θα εξακολουθεί να υπάρχει. Το ανησυχητικό είναι ότι οι άνθρωποι που το υπηρετούν βρίσκουν απήχηση στο αποπροσανατολισμένο ελληνικό κοινό, γίνονται superstars και αποτελούν αντικείμενο λατρείας, ο καθένας στο "ναό" του (μιλώ φυσικά για τα νυχτερινά κέντρα). Όλος αυτός ο βούρκος συνυπάρχει με τη Χαρούλα Αλεξίου, η οποία θα οργώσει την Ελλάδα τιμώντας το Μάνο Λοϊζο, τη Μαρινέλλα, η οποία έκανε δυναμική επιστροφή το χειμώνα που μας πέρασε, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητά της, τη Γλυκερία, η οποία ετοιμάζεται να τραγουδήσει Μίκη Θεοδωράκη, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος για ακόμη μια φορά θα οργώσει την Ελλάδα με τις συναυλίες του (πολλές από τις οποίες έχουν δωρεάν είσοδο), την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, η οποία δοξάζει την Ελλάδα στη μακρινή Κίνα και πολλούς άλλους.
Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτή είναι η ελληνική μουσική.. Κατά γενική ομολογία, πάντως, κάτι δεν πάει καλά. Πρέπει να αποδοθούν ευθύνες. Είτε στους πραγματικούς καλλιτέχνες που έχουν επιτρέψει να επιβιώνουν τέτοιοι φελλοί , είτε στο κοινό, το οποίο έχασε την αισθητική του και την κριτική του.....
Οι παλιότεροι λένε ότι περιμένουν από μας τους νέους να κάνουμε τη διαφορά και να αλλάξουμε ο,τι μας ενοχλεί. Εδώ λοιπόν είναι που χρειάζομαι τη βοήθειά σας. Φτάνει η άρνηση και η αντίσταση ενός, δύο, πέντε ή δέκα ανθρώπων σ'αυτόν τον πνευματικό κατήφορο, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των συνομηλίκων μας ακούει άκριτα ό,τι παίζει το ραδιόφωνο; Τι θα πρέπει να κάνουμε εμείς για να σταματήσει αυτή η επιφανειακή, η δήθεν ατμόσφαιρα που επικρατεί στο τραγούδι; Ώρες-ώρες νιώθω πως οτιδήποτε και να κάνουμε θα αποβεί μάταιο, καθώς κάποιοι συνεχώς στρεβλώνουν την πραγματικότητα. Θέλουν να παρουσιάζουν τους αληθινούς, διαχρονικούς καλλιτέχνες ξεπερασμένους και κυρίαρχους μόνο τους τραγουδιστές τύπου "Βανδή", ή αυτούς με την καριέρα "ανοιχτού υποκαμίσου", όπως συνηθίζετε να λέτε!
Ολοκληρώνοντας, είχα στο νου μου να χαρακτηρίσω αυτήν την κατάσταση. Δεν θα το κάνω. Ένας μεγάλος ποιητής, ο Γιώργος Σεφέρης έγραψε κάποτε για τη χούντα ότι "...είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά..." Ίσως διαπιστώσετε ότι αυτή η φράση χαρακτηρίζει και το μουσικό σήμερα (ή ακόμη και το πολιτισμικό). Μήπως και μόνο το γεγονός ότι ο Σεφέρης το έγραψε θέλοντας να περιγράψει τη χουντα, μας κάνει να ανησυχήσουμε λίγο;
Αυτά. Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε και ελπίζω να συμφωνείτε με τις απόψεις μου. Αν δε, θελήσετε να αναφερθείτε στην επιστολή μου στην εκπομπή σας, θα σας ήμουν ευγνώμων. Ελπίζω αυτή η κατάσταση σύντομα να αλλάξει.
Σας ευχαριστώ ειλικρινά,
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ 04/06/2007
Wednesday, May 30, 2007
Ξημερώνει
Ξημερώνει.
Οι μαύρες οπτασίες χορεύουν στους τοίχους του δωματίου.
Τίποτα.Δεν έχει μείνει τίποτα.
Μόνο οι άδειοι τοίχοι.Κι ένας καθρέφτης.
Δε θέλω να τον κοιτάζω αυτόν τον καθρέφτη.
Κάτι τέτοιες ώρες μπορώ να δω μονάχα τη μορφή σου.
Και το ραγισμένο σου βλέμμα.
Ξεσκίζει την ψυχή μου.
Μη με κοιτάζεις έτσι...Νιώθω πως είναι όταν έρχεται ο θάνατος...
Ο χρόνος όμως δεν πτωείται.
Ξημερώνει.
Κυνηγάω τις φιγούρες που χορεύουν σαν τρελές στους τοίχους.
Δε μπορώ να σε πιάσω πουθενά!
Άγγιξέ με.Δε σ'αγγίζω.Δε σ'αγγίζω;
Σκότωσέ με.
Δε θ'αλλάξει κάτι...
Ξημερώνει.
Πάει η νύχτα,φεύγει.
Στην πλάτη της παίρνει και τις τρύπιες συνειδήσεις,
τις άσκοπες συζητήσεις,τα οράματα...
Κι είναι χαράματα...
Ξημερώνει.
Να φεύγω κι εγώ σιγά σιγά, μη σε κρατάω.
Δε θέλω να παγιδεύω τη σκιά σου στον τοίχο μου.
Δε θέλω να παγιδεύομαι από ένα αερικό.
Μη μ'αφήνεις πίσω!
Ξημερώνει.
Κι ακροβατώ πάνω στις πρώτες αχτίδες της ημέρας.
Μα τόσο φως... Δε το αντέχω!
Κρύψε με για λίγο,για λίγο μόνο...
Κρύψε με μέσα σου,μέχρι να νυχτώσει πάλι
και μετά θα φύγω.
Θα χαθώ αγκαλιά με το σκοτάδι.
Μα τώρα κρύψε με!
Ξημερώνει.
Θα σου χαρίσω ένα φεγγάρι.
Λίγο χλωμό,μα θα φωτίζει το δρόμο σου.
Θα σου αφήσω μια ανάμνηση,
την πιο γλυκιά μου μελωδία.
Σ'αγαπάω...
Ώρα να φύγω.
Ξημερώνει...
-Red Ballad-
Οι μαύρες οπτασίες χορεύουν στους τοίχους του δωματίου.
Τίποτα.Δεν έχει μείνει τίποτα.
Μόνο οι άδειοι τοίχοι.Κι ένας καθρέφτης.
Δε θέλω να τον κοιτάζω αυτόν τον καθρέφτη.
Κάτι τέτοιες ώρες μπορώ να δω μονάχα τη μορφή σου.
Και το ραγισμένο σου βλέμμα.
Ξεσκίζει την ψυχή μου.
Μη με κοιτάζεις έτσι...Νιώθω πως είναι όταν έρχεται ο θάνατος...
Ο χρόνος όμως δεν πτωείται.
Ξημερώνει.
Κυνηγάω τις φιγούρες που χορεύουν σαν τρελές στους τοίχους.
Δε μπορώ να σε πιάσω πουθενά!
Άγγιξέ με.Δε σ'αγγίζω.Δε σ'αγγίζω;
Σκότωσέ με.
Δε θ'αλλάξει κάτι...
Ξημερώνει.
Πάει η νύχτα,φεύγει.
Στην πλάτη της παίρνει και τις τρύπιες συνειδήσεις,
τις άσκοπες συζητήσεις,τα οράματα...
Κι είναι χαράματα...
Ξημερώνει.
Να φεύγω κι εγώ σιγά σιγά, μη σε κρατάω.
Δε θέλω να παγιδεύω τη σκιά σου στον τοίχο μου.
Δε θέλω να παγιδεύομαι από ένα αερικό.
Μη μ'αφήνεις πίσω!
Ξημερώνει.
Κι ακροβατώ πάνω στις πρώτες αχτίδες της ημέρας.
Μα τόσο φως... Δε το αντέχω!
Κρύψε με για λίγο,για λίγο μόνο...
Κρύψε με μέσα σου,μέχρι να νυχτώσει πάλι
και μετά θα φύγω.
Θα χαθώ αγκαλιά με το σκοτάδι.
Μα τώρα κρύψε με!
Ξημερώνει.
Θα σου χαρίσω ένα φεγγάρι.
Λίγο χλωμό,μα θα φωτίζει το δρόμο σου.
Θα σου αφήσω μια ανάμνηση,
την πιο γλυκιά μου μελωδία.
Σ'αγαπάω...
Ώρα να φύγω.
Ξημερώνει...
-Red Ballad-
"Τετραγωνισμένα φύλλα"-Γιώργος Τσίγκος
Τετραγωνισμένα φύλλα
φύλλα πουλημένης έκφρασης
φιγουράρουν αποβλακωτικά
πίσω από πάγκους
με χυμένα σκουπίδια...
Έγινε το rock στίβες αποτσίγαρων
από πελάτες pub
που τραβολογιούνται
από χιλιοτυπωμένες φάτσες
λόγια και παραγγελιές
για κανάλια φυγής...!
Ταβέρνα , καφετέρια , pub
στρατόπεδο , σπίτι
Πάλι απ` την αρχή.
Κόλλησαν όλα στο μυαλό μου
σαν χυμένοι καφέδες
ξεραμένοι στα ίδια..
λουστραρισμένα τραπεζάκια.
Έμποροι μεταπουλούν
την ευχαρίστηση
με δόσεις άφιλτρων χειμάρων κοροϊδίας....
σ' αντάλλαγμα χρυσάφι ..!
και πιοτό για παραλλαγή
Ο χοντρός με την κοιλιά
με λιγουρεύεται
πίσω απ` τον πάγκο
ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου
κολλημένο κατοστλαρικο
στη γυαλιστερή καράφλα του.
Ένα τσιγαράκι ρε φίλε.
Ένα τσιγάρο ακόμη.
Να το κόψω.
Να κόψω τον πονοκέφαλο
που τσεκουρώνει ύπουλα
το κανάλι των σπερμάτων.
Φαντάρια με μπλουζάκια
παρελθοντολογικών νοήσεων
μηρυκάζουν χαμένες ανάσες
μέσα σε στενά μπλού-τζιν
που ξεβάφουν
αίμα και θειάφι...
Ξεράσματα ποτάσας
ζητούν κατοικία
ζάχαρες λύτρωσης
μιλώντας για κόσμους
γαλήνιους , μπατσοφορεμένους
με περιπολικά σε περιπολίες στα στέκια
που αλήτες αλλάζουν
την πορεία στο αίμα τους...
Να θυμηθείς να παραβγούμε
στο τρέξιμο
σε μια έρημη αμμουδιά
με πεθαμένα κοχύλια,
να ξεφυσίσουμε
νικοτίνη και σιχαμάρα
στα σπλάχνα τους
να τα θάψουμε βαθιά
να ουρλιάξουμε..
ματώνοντας το λαιμό μας..
για όλα τα χαμένα βράδια μας..
Νεκροκεφαλές σε μηχανάκια
ψάχνουν σάρκα
απ` τη σάρκα μας.
Ξεράθηκαν τα χείλη μας
μιλώντας για τα ίδια...
και τα ίδια...
και σύ κοριτσάκι
να μην έχεις καταλάβει τίποτα!!!
Πάντα να φεύγεις..
ξεπουλώντας , αυνανίζοντας
όλα τα βράδια που σου χάρισα
με το κορμί μου , με τα χέιλη μου
σ` όλες τις μασημένες σεμνότητες..!
των ιριδικών καταπιέσεων..
Να σε σεριανίσω σ`όλους τους τάφους
που λυτρώθηκαν
φτωχοί αυτόχειρες..
στρατιώτες εικοσάχρονοι..
με μελανιασμένες κατανοήσεις...
φύλλα πουλημένης έκφρασης
φιγουράρουν αποβλακωτικά
πίσω από πάγκους
με χυμένα σκουπίδια...
Έγινε το rock στίβες αποτσίγαρων
από πελάτες pub
που τραβολογιούνται
από χιλιοτυπωμένες φάτσες
λόγια και παραγγελιές
για κανάλια φυγής...!
Ταβέρνα , καφετέρια , pub
στρατόπεδο , σπίτι
Πάλι απ` την αρχή.
Κόλλησαν όλα στο μυαλό μου
σαν χυμένοι καφέδες
ξεραμένοι στα ίδια..
λουστραρισμένα τραπεζάκια.
Έμποροι μεταπουλούν
την ευχαρίστηση
με δόσεις άφιλτρων χειμάρων κοροϊδίας....
σ' αντάλλαγμα χρυσάφι ..!
και πιοτό για παραλλαγή
Ο χοντρός με την κοιλιά
με λιγουρεύεται
πίσω απ` τον πάγκο
ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου
κολλημένο κατοστλαρικο
στη γυαλιστερή καράφλα του.
Ένα τσιγαράκι ρε φίλε.
Ένα τσιγάρο ακόμη.
Να το κόψω.
Να κόψω τον πονοκέφαλο
που τσεκουρώνει ύπουλα
το κανάλι των σπερμάτων.
Φαντάρια με μπλουζάκια
παρελθοντολογικών νοήσεων
μηρυκάζουν χαμένες ανάσες
μέσα σε στενά μπλού-τζιν
που ξεβάφουν
αίμα και θειάφι...
Ξεράσματα ποτάσας
ζητούν κατοικία
ζάχαρες λύτρωσης
μιλώντας για κόσμους
γαλήνιους , μπατσοφορεμένους
με περιπολικά σε περιπολίες στα στέκια
που αλήτες αλλάζουν
την πορεία στο αίμα τους...
Να θυμηθείς να παραβγούμε
στο τρέξιμο
σε μια έρημη αμμουδιά
με πεθαμένα κοχύλια,
να ξεφυσίσουμε
νικοτίνη και σιχαμάρα
στα σπλάχνα τους
να τα θάψουμε βαθιά
να ουρλιάξουμε..
ματώνοντας το λαιμό μας..
για όλα τα χαμένα βράδια μας..
Νεκροκεφαλές σε μηχανάκια
ψάχνουν σάρκα
απ` τη σάρκα μας.
Ξεράθηκαν τα χείλη μας
μιλώντας για τα ίδια...
και τα ίδια...
και σύ κοριτσάκι
να μην έχεις καταλάβει τίποτα!!!
Πάντα να φεύγεις..
ξεπουλώντας , αυνανίζοντας
όλα τα βράδια που σου χάρισα
με το κορμί μου , με τα χέιλη μου
σ` όλες τις μασημένες σεμνότητες..!
των ιριδικών καταπιέσεων..
Να σε σεριανίσω σ`όλους τους τάφους
που λυτρώθηκαν
φτωχοί αυτόχειρες..
στρατιώτες εικοσάχρονοι..
με μελανιασμένες κατανοήσεις...
Tuesday, May 29, 2007
Gala(Θα γλεντήσω κι εγώ μια νύχτα)-Magic de Spell/ποίηση Κ.Καρυωτάκη
Μαυροντυμένοι απόψε φίλοι ωχροί
ελάτε στο δικό μου περιβόλι
μ' ένα παλμό το βράδυ το βαρύ
για να το ζήσουμε όλοι
Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς το μάτι ανοιγοκλείνει προτού δακρύσει
ο κόσμος των δενδρώνε ρεύει ορθός, κλαίει παρακάτου η βρύση
Από τα σπίτια που 'ναι σαν βουβά κι ας μίλησαν τη γλώσσα του θανάτου
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά τ' ασημοδάχτυλά του
Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
και 'μείς θα το γλεντήσουμε το βράδυ
όσοι έχουμε το μάτι μας υγρό
και μέσα μας τον Άδη
Οι πάγκοι μας προσμένουν κι όταν βγει το πρώτο ρόδο στ' ουρανού την άκρή
όταν θα σκύψει απάνου μας η αυγή στο μαύρο μας το δάκρυ
θα καθρεφτίσει τ' απαλό το φως γιομάτοι δέος ορθοί θα σηκωθούμε
τον πόνο του θα πει κάθε αδερφός κι όλοι σκυφτοί θ' ακούμε
Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
και 'μείς θα το γλεντήσουμε το βράδυ
όσοι έχουμε το μάτι μας υγρό
και μέσα μας τον Άδη
Κι όπως θα λέω για κάτι ωραίο και αυρό
που σκυθρωποί το τριγυρίζουν πόθοι
τη λέξη τη λυπητερή θα βρω που ακόμα δεν ειπώθη
Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
και 'μείς θα το γλεντήσουμε το βράδυ
όσοι έχουμε το μάτι μας υγρό
και μέσα μας τον Άδη
ελάτε στο δικό μου περιβόλι
μ' ένα παλμό το βράδυ το βαρύ
για να το ζήσουμε όλοι
Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς το μάτι ανοιγοκλείνει προτού δακρύσει
ο κόσμος των δενδρώνε ρεύει ορθός, κλαίει παρακάτου η βρύση
Από τα σπίτια που 'ναι σαν βουβά κι ας μίλησαν τη γλώσσα του θανάτου
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά τ' ασημοδάχτυλά του
Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
και 'μείς θα το γλεντήσουμε το βράδυ
όσοι έχουμε το μάτι μας υγρό
και μέσα μας τον Άδη
Οι πάγκοι μας προσμένουν κι όταν βγει το πρώτο ρόδο στ' ουρανού την άκρή
όταν θα σκύψει απάνου μας η αυγή στο μαύρο μας το δάκρυ
θα καθρεφτίσει τ' απαλό το φως γιομάτοι δέος ορθοί θα σηκωθούμε
τον πόνο του θα πει κάθε αδερφός κι όλοι σκυφτοί θ' ακούμε
Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
και 'μείς θα το γλεντήσουμε το βράδυ
όσοι έχουμε το μάτι μας υγρό
και μέσα μας τον Άδη
Κι όπως θα λέω για κάτι ωραίο και αυρό
που σκυθρωποί το τριγυρίζουν πόθοι
τη λέξη τη λυπητερή θα βρω που ακόμα δεν ειπώθη
Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
και 'μείς θα το γλεντήσουμε το βράδυ
όσοι έχουμε το μάτι μας υγρό
και μέσα μας τον Άδη
Monday, May 28, 2007
Pierrot the clown-PLACEBO
Leave me dreaming on the bed
See you right back here tomorrow
For the next round
Keep this scene inside your head
As the bruises turn to yellow
The swelling goes down
And if you're ever around
In the city or the suburbs
Of this town
Be sure to come around
I'll be wallowing in sorrow
Wearing a frown
Like Pierrot the clown
Saw you crashing round the bay
Never seen you act so shallow
Or look so brown
Remember all the things you'd say
How your promises ran hollow!!
As you threw me to the ground...
And if you're ever around
In the backstreets or the alleys
Of this town
Be sure to come around
I'll be wallowing in pity
Wearing a frown
Like Pierrot the clown
When I dream, I dream your lips
When I dream, I dream your kiss
When I dream, I dream your fists
Your fists, your fists...
Leave me bleeding on the bed
See you right back here tomorrow
For the next round
Keep this scene inside your head
As the bruises turn to yellow
The swelling goes down
And if you're ever around
In the city or the suburbs
Of this town,
Be sure to come around,
I'll be wallowing in sorrow
Wearing a frown
Like Pierrot the clown
Like Pierrot the clown ...
See you right back here tomorrow
For the next round
Keep this scene inside your head
As the bruises turn to yellow
The swelling goes down
And if you're ever around
In the city or the suburbs
Of this town
Be sure to come around
I'll be wallowing in sorrow
Wearing a frown
Like Pierrot the clown
Saw you crashing round the bay
Never seen you act so shallow
Or look so brown
Remember all the things you'd say
How your promises ran hollow!!
As you threw me to the ground...
And if you're ever around
In the backstreets or the alleys
Of this town
Be sure to come around
I'll be wallowing in pity
Wearing a frown
Like Pierrot the clown
When I dream, I dream your lips
When I dream, I dream your kiss
When I dream, I dream your fists
Your fists, your fists...
Leave me bleeding on the bed
See you right back here tomorrow
For the next round
Keep this scene inside your head
As the bruises turn to yellow
The swelling goes down
And if you're ever around
In the city or the suburbs
Of this town,
Be sure to come around,
I'll be wallowing in sorrow
Wearing a frown
Like Pierrot the clown
Like Pierrot the clown ...
Thursday, May 24, 2007
Ερωτησούλες...
1)Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Δεν ξέρω, σύνθετη έννοια. Να μπορείς να δίνεις και να παίρνεις... Να ξέρεις ότι έχεις ανθρώπους δίπλα σου...
Πολλά. Δεν είναι σίγουρα μια μόνιμη κατάσταση. Αν ήταν δε θα είχε και νόημα.
2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το γεγονός ότι κάτι έχω να περιμένω.
3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Η τελευταία φορά που μίλησα μ' ένα αγαπημένο μου πρόσωπο στο τηλέφωνο. Πάντα με κάνει να γελάω. Και να χαμογελάω γενικά.
4)Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
"Μ' αρέσει να μη λέω πολλά..." που λένε και τα Υπόγεια Ρεύματα!
5)Το βασικό ελάττωμά σας;
Πολλά!! Ρωτήστε όσους με ξέρουν...
6)Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όσα γίνονται μία φορά και μας διορθώνουν...
7)Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Δε μπορώ να ταυτιστώ με κάποια. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα... Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός.
8)Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Όσοι ξέρουν τι συμβαίνει γύρω τους και δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια.
Όσοι με κάνουν να χαμογελώ, να ελπίζω και να ονειρεύομαι.
9)Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Οικογανειακές διακοπές.. χρόνια πριν...
Η πενθήμερη στην Κρήτη με τους φίλους μου...
Κάθε μου "μουσικό ταξίδι"...
Και τα καλύτερα έρχονται...
10)Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Φίλοι μου που γράφουν...
11)Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να είναι ο εαυτός του. Γνήσιος. Αληθινός.
12)... και σε μια γυναίκα;
Να είναι ο εαυτός της. Γνήσια. Αληθινή.
13)Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Θάνος Μικρούτσικος. Και πολλοί άλλοι...
14)Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δε συνηθίζω να σφυρίζω όταν κάνω ντους...
15)Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Δε θυμάμαι... Προφανώς δεν έχω διαβάσει αρκετά... :D
16)Η ταινία που σας σημάδεψε;
Η ταινία του Ανδρέα θωμόπουλου "Να μ'αγαπάς"... Πραγματικά με σημάδεψε...
Επίσης η ταινία-μιούζικαλ THE WALL των Pink Floyd.
17)Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Δεν έχω ασχοληθεί και ιδιαίτερα. Ίσως ο Vincent Van Gogh..
18)Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το μαύρο.
19)Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ότι υπάρχουν άνθρωποι πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη που με εκτιμούν γι' αυτό που είμαι.
20)Το αγαπημένο σας ποτό;
Βότκα με λεμόνι.
21)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Αυτήν την κακιά συνήθεια προσπαθώ να την κόψω...
22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Το ψέμα, τη διπροσωπεία, την υποκρισία, τα "δήθεν"...
23)Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Η αγαπημένη μου ασχολία είναι η μουσική!! Μετά το γράψιμο..
24)Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι θα ανοίξει η γη και θα με καταπιεί... Έχω σεισμοφοβία!!!
25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Δε θα το επέλεγα!! Κάποιες καταστάσεις με αναγκάζουν και δε χαίρομαι όταν συμβαίνει αυτό...
26)Ποιο είναι το μότο σας;
"Living for what hasn't happened yet.."
27)Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Χωρίς να προκαλέσω πόνο σε κανέναν.
28)Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
"Ναι, τόσα χρόνια υπήρχα..."
29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Κανείς δεν ξέρει...
Δεν ξέρω, σύνθετη έννοια. Να μπορείς να δίνεις και να παίρνεις... Να ξέρεις ότι έχεις ανθρώπους δίπλα σου...
Πολλά. Δεν είναι σίγουρα μια μόνιμη κατάσταση. Αν ήταν δε θα είχε και νόημα.
2)Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το γεγονός ότι κάτι έχω να περιμένω.
3)Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Η τελευταία φορά που μίλησα μ' ένα αγαπημένο μου πρόσωπο στο τηλέφωνο. Πάντα με κάνει να γελάω. Και να χαμογελάω γενικά.
4)Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
"Μ' αρέσει να μη λέω πολλά..." που λένε και τα Υπόγεια Ρεύματα!
5)Το βασικό ελάττωμά σας;
Πολλά!! Ρωτήστε όσους με ξέρουν...
6)Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όσα γίνονται μία φορά και μας διορθώνουν...
7)Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Δε μπορώ να ταυτιστώ με κάποια. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα... Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός.
8)Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Όσοι ξέρουν τι συμβαίνει γύρω τους και δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια.
Όσοι με κάνουν να χαμογελώ, να ελπίζω και να ονειρεύομαι.
9)Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Οικογανειακές διακοπές.. χρόνια πριν...
Η πενθήμερη στην Κρήτη με τους φίλους μου...
Κάθε μου "μουσικό ταξίδι"...
Και τα καλύτερα έρχονται...
10)Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Φίλοι μου που γράφουν...
11)Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να είναι ο εαυτός του. Γνήσιος. Αληθινός.
12)... και σε μια γυναίκα;
Να είναι ο εαυτός της. Γνήσια. Αληθινή.
13)Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ο Θάνος Μικρούτσικος. Και πολλοί άλλοι...
14)Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δε συνηθίζω να σφυρίζω όταν κάνω ντους...
15)Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Δε θυμάμαι... Προφανώς δεν έχω διαβάσει αρκετά... :D
16)Η ταινία που σας σημάδεψε;
Η ταινία του Ανδρέα θωμόπουλου "Να μ'αγαπάς"... Πραγματικά με σημάδεψε...
Επίσης η ταινία-μιούζικαλ THE WALL των Pink Floyd.
17)Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Δεν έχω ασχοληθεί και ιδιαίτερα. Ίσως ο Vincent Van Gogh..
18)Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το μαύρο.
19)Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ότι υπάρχουν άνθρωποι πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη που με εκτιμούν γι' αυτό που είμαι.
20)Το αγαπημένο σας ποτό;
Βότκα με λεμόνι.
21)Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Αυτήν την κακιά συνήθεια προσπαθώ να την κόψω...
22)Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Το ψέμα, τη διπροσωπεία, την υποκρισία, τα "δήθεν"...
23)Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Η αγαπημένη μου ασχολία είναι η μουσική!! Μετά το γράψιμο..
24)Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι θα ανοίξει η γη και θα με καταπιεί... Έχω σεισμοφοβία!!!
25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Δε θα το επέλεγα!! Κάποιες καταστάσεις με αναγκάζουν και δε χαίρομαι όταν συμβαίνει αυτό...
26)Ποιο είναι το μότο σας;
"Living for what hasn't happened yet.."
27)Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Χωρίς να προκαλέσω πόνο σε κανέναν.
28)Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
"Ναι, τόσα χρόνια υπήρχα..."
29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Κανείς δεν ξέρει...
Wednesday, May 23, 2007
Στου χρόνου την πλάτη...
Στη ράχη του κρέμονται χιλιάδες οι δείχτες,
τους χτύπους μετρούν με το βλέμμα οι ξενύχτες
καθώς τριγυρίζουν και μεθάνε τις νύχτες,
μα ο χρόνος είναι λίγος ακόμα.
Το ρυθμό ακολουθεί κι ένα άδειο φεγγάρι
που δεκάδες ψυχές στη στιγμή θα τις πάρει.
Σαν κολλάνε οι δείχτες το μυαλό θα σαλτάρει...
μα ο χρόνος δε φτάνει ακόμα.
Μας παίρνει, μας πάει, μας ξαναγυρίζει,
γνωρίζει τους φόβους καλά να μυρίζει,
φροντίζει το "χθες" μας να μας θυμίζει,
μα χρόνος δε μένει ακόμα.
Συχνά ξεγελά μα ποτέ δεν ξεγελιέται...
Μονάχος γελά, μα μαζί μας πλανιέται...
κι εκεί ξαφνικά το "μετά" μας αρνιέται..!
μα ο χρόνος κολλάει στο "τώρα"..
-Red Ballad-
τους χτύπους μετρούν με το βλέμμα οι ξενύχτες
καθώς τριγυρίζουν και μεθάνε τις νύχτες,
μα ο χρόνος είναι λίγος ακόμα.
Το ρυθμό ακολουθεί κι ένα άδειο φεγγάρι
που δεκάδες ψυχές στη στιγμή θα τις πάρει.
Σαν κολλάνε οι δείχτες το μυαλό θα σαλτάρει...
μα ο χρόνος δε φτάνει ακόμα.
Μας παίρνει, μας πάει, μας ξαναγυρίζει,
γνωρίζει τους φόβους καλά να μυρίζει,
φροντίζει το "χθες" μας να μας θυμίζει,
μα χρόνος δε μένει ακόμα.
Συχνά ξεγελά μα ποτέ δεν ξεγελιέται...
Μονάχος γελά, μα μαζί μας πλανιέται...
κι εκεί ξαφνικά το "μετά" μας αρνιέται..!
μα ο χρόνος κολλάει στο "τώρα"..
-Red Ballad-
Και τι να κάνεις ένα τέτοιο βράδυ...
Και τι να κάνεις ένα τέτοιο βράδυ
όταν ο ύπνος δε χτυπά την πόρτα σου...
Και τι να φέρει το φως στο σκοτάδι.
Πόσες κραυγές να κρύψεις μες στο σώμα σου...
Και τι να κάνεις ένα τέτοιο βράδυ
που οι μοναξιές θα σμίγουνε τριγύρω σου...
Όταν το δρόμο σου φωτίζει το φεγγάρι
και οι δαίμονες χορεύουνε στον ίσκιο σου...
Και τι να κάνεις ένα τέτοιο βράδυ
που για ταξίδια φεύγει η ψυχή σου,
αύριο ένα όνειρο σ'αλλάζει
και ξεκινάς απ' το μηδέν τη ζωή σου.
Και τι να κάνεις ένα τέτοιο βράδυ
όταν ο ύπνος δε χτυπά την πόρτα σου,
που το μυαλό σου ανεβαίνει απ' τον Άδη
και οι φόβοι σου μπερδεύουνε τις νότες σου...
-Red Ballad-
όταν ο ύπνος δε χτυπά την πόρτα σου...
Και τι να φέρει το φως στο σκοτάδι.
Πόσες κραυγές να κρύψεις μες στο σώμα σου...
Και τι να κάνεις ένα τέτοιο βράδυ
που οι μοναξιές θα σμίγουνε τριγύρω σου...
Όταν το δρόμο σου φωτίζει το φεγγάρι
και οι δαίμονες χορεύουνε στον ίσκιο σου...
Και τι να κάνεις ένα τέτοιο βράδυ
που για ταξίδια φεύγει η ψυχή σου,
αύριο ένα όνειρο σ'αλλάζει
και ξεκινάς απ' το μηδέν τη ζωή σου.
Και τι να κάνεις ένα τέτοιο βράδυ
όταν ο ύπνος δε χτυπά την πόρτα σου,
που το μυαλό σου ανεβαίνει απ' τον Άδη
και οι φόβοι σου μπερδεύουνε τις νότες σου...
-Red Ballad-
Monday, May 21, 2007
Ο λιγμός της βροχής
Δες... Κοίτα πως δακρύζει το τζάμι
καθώς το διαπερνά το βλέμμα σου...
Κοίτα πως το μαστιγώνει η βροχή...
Αφήνει επάνω του ανεξίτηλα σημάδια.
Θυμήσου...
Σώπα... Σώπασε τώρα και αφουγγράσου.
Άκου προσεκτικά τους χτύπους της κάθε σταγόνας.
Άκου πως κλαίει.Οι λιγμοί της πνίγονται απ' τη βοή του ανέμου.
Νιώσε τον ήχο της...
Αφήσου...
Δεν είναι μια απλή βροχή.Τα μαύρα σύννεφα στάζουν λύτρωση.
Δε θα σε κάψουν οι αστραπές, μη φοβάσαι να κοιτάξεις ψηλά.
Ο χειμώνας πέρασε και πέφτει μια ανοιξιάτικη βροχή.
Τώρα ήσυχα κοιμήσου...
Δεν έχει νόημα να κάθεσαι να κοιτάς τις σταγόνεςν' αυτοκτονούν πάνω στο τζάμι σου...
Τι είναι άλλωστε... Ένα πρίσμα!
Το αόρατο φράγμα σου...
Άσε έναν ήλιο να σπάσει το φράγμα σου...
Άσε το φως να περάσει στα μάτια σου.
Η ζωή, ζωή μου, δεν είναι για φράγματα.
Είναι ποτάμι με καταρράκτες και χειμμάρους.
Η ζωή σου, ζωή μου, αν κλειστεί μες στα φράγματα που όρισες,θα σε πνίξει .
Άσε την ψυχή σου να κυλά μαζί της.
Άκου τους λιγμούς της βροχής
και αφήσου...
-Red Ballad-
καθώς το διαπερνά το βλέμμα σου...
Κοίτα πως το μαστιγώνει η βροχή...
Αφήνει επάνω του ανεξίτηλα σημάδια.
Θυμήσου...
Σώπα... Σώπασε τώρα και αφουγγράσου.
Άκου προσεκτικά τους χτύπους της κάθε σταγόνας.
Άκου πως κλαίει.Οι λιγμοί της πνίγονται απ' τη βοή του ανέμου.
Νιώσε τον ήχο της...
Αφήσου...
Δεν είναι μια απλή βροχή.Τα μαύρα σύννεφα στάζουν λύτρωση.
Δε θα σε κάψουν οι αστραπές, μη φοβάσαι να κοιτάξεις ψηλά.
Ο χειμώνας πέρασε και πέφτει μια ανοιξιάτικη βροχή.
Τώρα ήσυχα κοιμήσου...
Δεν έχει νόημα να κάθεσαι να κοιτάς τις σταγόνεςν' αυτοκτονούν πάνω στο τζάμι σου...
Τι είναι άλλωστε... Ένα πρίσμα!
Το αόρατο φράγμα σου...
Άσε έναν ήλιο να σπάσει το φράγμα σου...
Άσε το φως να περάσει στα μάτια σου.
Η ζωή, ζωή μου, δεν είναι για φράγματα.
Είναι ποτάμι με καταρράκτες και χειμμάρους.
Η ζωή σου, ζωή μου, αν κλειστεί μες στα φράγματα που όρισες,θα σε πνίξει .
Άσε την ψυχή σου να κυλά μαζί της.
Άκου τους λιγμούς της βροχής
και αφήσου...
-Red Ballad-
Wednesday, May 16, 2007
Καλή αρχή... στη ζωή
Το Σάββατο που μας έρχεται χιλιάδες αγχωμένοι μαθητές θα φτάσουν (ή μάλλον θα φτάσουμε..!) στα σχολεία τους για να δώσουν το πρώτο μάθημα...
Οι πανελλήνιες είναι προ των πυλών κι εγώ δε βρήκα καλύτερο τρόπο για να μας ευχηθώ..!
Το παρακάτω κείμενο της Ε.Ακρίτα νομίζω πως τα λέει όλα.
Καλή μας επιτυχία.. στη ζωή. Καλή δύναμη για να καταφέρουμε να γίνουμε αυτό που ΘΕΛΟΥΜΕ. Καλή και δημιουργική ζωή...
"Δεσμοί, δεσμά και δέσμες... "
Μη χαλάς την καρδιά σου, καρδιά μου...
Αυτή η Τετάρτη η Μαύρη Τετάρτη Τετάρτη ήταν και πέρασε. Μια βλαμμένη Τετάρτη. Μίζερη ανέραστη κι εκδικητική. Μια Τετάρτη που σε άγχωσε, που σε τρέλανε, που η καρδιά έφθασε στο στόμα και οι σφυγμοί σου χτύπησαν διακόσια. Μια συμπλεγματική Τετάρτη που έγινε σταρ, στα καλά καθούμενα, μόνο και μόνο γιατί κρατούσε στο τσεπάκι της τη ζωή σου. Το μέλλον σου. Τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ σου. Τις βάσεις και τις βαθμολογίες σου. Τα όνειρά σου. Που σε πείσανε ότι είναι δικά σου. Και σε δέσανε. Και σε δεσμεύσανε.
Μη μένεις δέσμιος της δέσμης σου, καρδιά μου... Δεν φταις εσύ. Δε φταις εσύ που το εκπαιδευτικό σύστημα αλλάζει Τρίτη - Πέμπτη - Σάββατο. Που κάθε καινούργιος υπουργός, μόλις μπει στο ρετιρέ της Παιδείας, τον πιάνει μανία να αλλάξει τη διακόσμηση. Πάρτε από 'κεί τον καναπέ, φέρτε πίσω την εταζέρα, ξεκρεμάστε τον πίνακα, αλλάξτε το πορτατίφ, τις λάμπες, τα λαμπατέρ, αλλάξτε τους τα φώτα γενικώς. Δεν φταις εσύ που η μάνα σου κι ο πατέρας σου επενδύσανε τη μάνα τους και τον πατέρα τους πάνω σου. Που εδώ ο κόσμος καίγεται κι εκείνοι φαντασιώνονται μια μπρονζέ κορνίζα με το δίπλωμά σου πάνω από την κασέλα. Πώς το πάθανε αυτό; Πότε το πάθανε αυτό και δεν το πήρανε χαμπάρι; Μια χαρά γενιά του Πολυτεχνείου υπήρξαν οι άνθρωποι. Με τα πανό τους, με τα πλακάτ τους, με τον Μαρκούζε τους, με τον Ρομέρ και τον Γκοντάρ τους, με τις προγαμιαίες τους. Είδες, καρδιά μου, τι παθαίνει ο άνθρωπος μόλις πατάει τα σαράντα; Παθαίνει μία εξέλιξη. Μεταλλάσσεται ως Πόκεμον. Ό,τι κορόιδευε, τώρα το λούζεται. Ό,τι πολέμησε, τώρα το ασπάζεται. Δηλώνει αστός, φέρεται σαν μικροαστός και ψηφίζει Αριστερά. Άβυσσος η ψυχή του τεχνοκράτη. Μόλις μπει το Ηome Cinema από την πόρτα, βγαίνει ο Μαρξ από το παράθυρο. Κι έτσι, για τα προσχήματα, έτσι για ένα άλλοθι στο προχόλ της μέσης ηλικίας κάποιες μνήμες ανασύρονται ενίοτε. Κάποιες σπάνιες συναντήσεις με τους «παλιούς». Τους «συναγωνιστές» μην πω καμιά βαριά κουβέντα σαββατιάτικα: «Τι ωραία που ήταν όλα τότε, θυμάσαι βρε; Μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι στη Στουρνάρη, τρέχαμε στις διαδηλώσεις... Τι νόστιμα, τι γραφικά σαν ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη ένα πράμα. Θυμάσαι βρε; Αλήθεια, το 'χεις ακόμα εκείνο το χακί αμπέχωνο; Αλήθεια, το 'χεις ακόμα εκείνο το κατακόκκινο όραμα; Μπράβο βρε...». Κατάλαβες, καρδιά μου; Αυτός ήταν ο μπαμπάς σου κάποτε. Αυτή ήταν η μάνα σου. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι ολόφωτα, σαν αστραπές στο σκότος και στο έρεβος. Μακριά μαλλιά, βλέμμα - αγκαλιά, σώμα χωρίς κυτταρίτιδα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα, με ρόμπα και τσόκαρο, σβήνουν το ένα τσιγάρο πίσω απ' το άλλο. Και Τετάρτη πρωί, ακριβώς στις δέκα, κάθονται κολλημένοι στην οθόνη, να δουν αν μπήκες εσύ στο Πανεπιστήμιο. Πώς να μπεις στο Πανεπιστήμιο, καρδιά μου; Πώς; Ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να πιάσει βαθμολογία 19,7; Να στο δώσω και ολογράφως να το εντυπωθείς: Δεκαεννέα κόμμα επτά. Που σημαίνει ότι με 19,6 είσαι για φτύσιμο. Νούλα. Αποτυχημένος. Με 19,6 θα πουλάς εμφιαλωμένα νερά στα φανάρια. Έτσι κι αλλιώς, ως επιστήμων, δεν θα δεις προκοπή, καρδιά μου. Δικηγόρο έχω. Παθολόγο έχω. Καρδιολόγο έχω. Ενδοκρινολόγο, οδοντίατρο, γυναικολόγο, χειρουργό, ορθοπεδικό έχω. (Ψυχίατρο δεν έχω, αλλά πού θα πάει...). Τους έχω όλους αυτούς σε όλες τις συσκευασίες. Και σε καθηγητή και σε υφηγητή και σε κάτι πιο λάιτ, άμα μου 'ρχεται βαρύ στο στομάχι όλο αυτό το κρεμασμένο χαρτομάνι στο γραφείο του, όλη αυτή η διπλωματίλα, το ξένο Πανεπιστήμιο, το ντοκτορά και η διάκριση. Υδραυλικό δεν έχω, καρδιά μου. Στον ηλεκτρολόγο κάνω τάματα να 'ρθει να δει το ρελέ ασφαλείας που τα 'χει φτύσει. Καυστηρατζή δεν βρίσκω. Αυτοί λείπουν από τη ζωή μου. Αυτοί που έρχονται αν έρθουν κάθονται ένα τέταρτο, παίρνουν μια εικοσάρα και δεν σου δίνουν και απόδειξη. Και κάθε μισό λεπτό, βαράει το κινητό τους. Ουρές περιμένουν. Ουρές ατέλειωτες μέσα στην κατάνυξη. Τεχνικός μπήκε στο σπίτι μου ή ο Τίμιος Σταυρός;
Όχι, καρδιά μου, δεν σου λέω «γίνε υδραυλικός», επειδή δεν βρίσκω εγώ υδραυλικό. Δεν είναι τόσο ιδιοτελή τα κίνητρά μου. Σου λέω, απλώς, γράψ' την αυτή τη Μαύρη Τετάρτη. Γράψ' την κανονικά. Μπορεί να μη με πιστεύεις τώρα, αλλά κάποτε θα τη θυμάσαι και θα ρίχνεις το γέλιο της αρκούδας. Μπορεί να μην το ξέρεις τώρα τώρα που τα μάτια σου είναι υγρά ακόμα αλλά η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους να σου κλείνει το μάτι.
Δεν είναι η Κηφισίας ο μόνος δρόμος για να φθάσεις Σύνταγμα. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι. Κι αν δεν είσαι ακόμα σίγουρος ότι καλά και σώνει θέλεις να φθάσεις Σύνταγμα, ότι καλά και σώνει αυτός είναι ο προορισμός σου δεν πειράζει. Δεν έγινε και τίποτα.
Η διαδρομή μετράει, καρδιά μου... Κι όταν βρεις, όταν δεις το μέρος που θέλεις, μόνος σου θα το καταλάβεις. Θα παρκάρεις και θα βγεις. Θα κοιτάξεις γύρω σου. Θα έχεις φθάσει. Επιτέλους, ύστερα από χρόνια στα θρανία, ύστερα από δέσμες και δεσμά, βάσεις και Βασούλες, ύστερα από απύθμενες ηλιθιότητες, εσύ θα έχεις φθάσει. Εκεί που θέλεις. Εκεί που Εσύ θέλεις. Τελικά. Αρχικά.
Καλή αρχή, καρδιά μου.
Καλή ζωή...
Οι πανελλήνιες είναι προ των πυλών κι εγώ δε βρήκα καλύτερο τρόπο για να μας ευχηθώ..!
Το παρακάτω κείμενο της Ε.Ακρίτα νομίζω πως τα λέει όλα.
Καλή μας επιτυχία.. στη ζωή. Καλή δύναμη για να καταφέρουμε να γίνουμε αυτό που ΘΕΛΟΥΜΕ. Καλή και δημιουργική ζωή...
"Δεσμοί, δεσμά και δέσμες... "
Μη χαλάς την καρδιά σου, καρδιά μου...
Αυτή η Τετάρτη η Μαύρη Τετάρτη Τετάρτη ήταν και πέρασε. Μια βλαμμένη Τετάρτη. Μίζερη ανέραστη κι εκδικητική. Μια Τετάρτη που σε άγχωσε, που σε τρέλανε, που η καρδιά έφθασε στο στόμα και οι σφυγμοί σου χτύπησαν διακόσια. Μια συμπλεγματική Τετάρτη που έγινε σταρ, στα καλά καθούμενα, μόνο και μόνο γιατί κρατούσε στο τσεπάκι της τη ζωή σου. Το μέλλον σου. Τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ σου. Τις βάσεις και τις βαθμολογίες σου. Τα όνειρά σου. Που σε πείσανε ότι είναι δικά σου. Και σε δέσανε. Και σε δεσμεύσανε.
Μη μένεις δέσμιος της δέσμης σου, καρδιά μου... Δεν φταις εσύ. Δε φταις εσύ που το εκπαιδευτικό σύστημα αλλάζει Τρίτη - Πέμπτη - Σάββατο. Που κάθε καινούργιος υπουργός, μόλις μπει στο ρετιρέ της Παιδείας, τον πιάνει μανία να αλλάξει τη διακόσμηση. Πάρτε από 'κεί τον καναπέ, φέρτε πίσω την εταζέρα, ξεκρεμάστε τον πίνακα, αλλάξτε το πορτατίφ, τις λάμπες, τα λαμπατέρ, αλλάξτε τους τα φώτα γενικώς. Δεν φταις εσύ που η μάνα σου κι ο πατέρας σου επενδύσανε τη μάνα τους και τον πατέρα τους πάνω σου. Που εδώ ο κόσμος καίγεται κι εκείνοι φαντασιώνονται μια μπρονζέ κορνίζα με το δίπλωμά σου πάνω από την κασέλα. Πώς το πάθανε αυτό; Πότε το πάθανε αυτό και δεν το πήρανε χαμπάρι; Μια χαρά γενιά του Πολυτεχνείου υπήρξαν οι άνθρωποι. Με τα πανό τους, με τα πλακάτ τους, με τον Μαρκούζε τους, με τον Ρομέρ και τον Γκοντάρ τους, με τις προγαμιαίες τους. Είδες, καρδιά μου, τι παθαίνει ο άνθρωπος μόλις πατάει τα σαράντα; Παθαίνει μία εξέλιξη. Μεταλλάσσεται ως Πόκεμον. Ό,τι κορόιδευε, τώρα το λούζεται. Ό,τι πολέμησε, τώρα το ασπάζεται. Δηλώνει αστός, φέρεται σαν μικροαστός και ψηφίζει Αριστερά. Άβυσσος η ψυχή του τεχνοκράτη. Μόλις μπει το Ηome Cinema από την πόρτα, βγαίνει ο Μαρξ από το παράθυρο. Κι έτσι, για τα προσχήματα, έτσι για ένα άλλοθι στο προχόλ της μέσης ηλικίας κάποιες μνήμες ανασύρονται ενίοτε. Κάποιες σπάνιες συναντήσεις με τους «παλιούς». Τους «συναγωνιστές» μην πω καμιά βαριά κουβέντα σαββατιάτικα: «Τι ωραία που ήταν όλα τότε, θυμάσαι βρε; Μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι στη Στουρνάρη, τρέχαμε στις διαδηλώσεις... Τι νόστιμα, τι γραφικά σαν ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη ένα πράμα. Θυμάσαι βρε; Αλήθεια, το 'χεις ακόμα εκείνο το χακί αμπέχωνο; Αλήθεια, το 'χεις ακόμα εκείνο το κατακόκκινο όραμα; Μπράβο βρε...». Κατάλαβες, καρδιά μου; Αυτός ήταν ο μπαμπάς σου κάποτε. Αυτή ήταν η μάνα σου. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι ολόφωτα, σαν αστραπές στο σκότος και στο έρεβος. Μακριά μαλλιά, βλέμμα - αγκαλιά, σώμα χωρίς κυτταρίτιδα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα, με ρόμπα και τσόκαρο, σβήνουν το ένα τσιγάρο πίσω απ' το άλλο. Και Τετάρτη πρωί, ακριβώς στις δέκα, κάθονται κολλημένοι στην οθόνη, να δουν αν μπήκες εσύ στο Πανεπιστήμιο. Πώς να μπεις στο Πανεπιστήμιο, καρδιά μου; Πώς; Ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να πιάσει βαθμολογία 19,7; Να στο δώσω και ολογράφως να το εντυπωθείς: Δεκαεννέα κόμμα επτά. Που σημαίνει ότι με 19,6 είσαι για φτύσιμο. Νούλα. Αποτυχημένος. Με 19,6 θα πουλάς εμφιαλωμένα νερά στα φανάρια. Έτσι κι αλλιώς, ως επιστήμων, δεν θα δεις προκοπή, καρδιά μου. Δικηγόρο έχω. Παθολόγο έχω. Καρδιολόγο έχω. Ενδοκρινολόγο, οδοντίατρο, γυναικολόγο, χειρουργό, ορθοπεδικό έχω. (Ψυχίατρο δεν έχω, αλλά πού θα πάει...). Τους έχω όλους αυτούς σε όλες τις συσκευασίες. Και σε καθηγητή και σε υφηγητή και σε κάτι πιο λάιτ, άμα μου 'ρχεται βαρύ στο στομάχι όλο αυτό το κρεμασμένο χαρτομάνι στο γραφείο του, όλη αυτή η διπλωματίλα, το ξένο Πανεπιστήμιο, το ντοκτορά και η διάκριση. Υδραυλικό δεν έχω, καρδιά μου. Στον ηλεκτρολόγο κάνω τάματα να 'ρθει να δει το ρελέ ασφαλείας που τα 'χει φτύσει. Καυστηρατζή δεν βρίσκω. Αυτοί λείπουν από τη ζωή μου. Αυτοί που έρχονται αν έρθουν κάθονται ένα τέταρτο, παίρνουν μια εικοσάρα και δεν σου δίνουν και απόδειξη. Και κάθε μισό λεπτό, βαράει το κινητό τους. Ουρές περιμένουν. Ουρές ατέλειωτες μέσα στην κατάνυξη. Τεχνικός μπήκε στο σπίτι μου ή ο Τίμιος Σταυρός;
Όχι, καρδιά μου, δεν σου λέω «γίνε υδραυλικός», επειδή δεν βρίσκω εγώ υδραυλικό. Δεν είναι τόσο ιδιοτελή τα κίνητρά μου. Σου λέω, απλώς, γράψ' την αυτή τη Μαύρη Τετάρτη. Γράψ' την κανονικά. Μπορεί να μη με πιστεύεις τώρα, αλλά κάποτε θα τη θυμάσαι και θα ρίχνεις το γέλιο της αρκούδας. Μπορεί να μην το ξέρεις τώρα τώρα που τα μάτια σου είναι υγρά ακόμα αλλά η ζωή πάντα βρίσκει τρόπους να σου κλείνει το μάτι.
Δεν είναι η Κηφισίας ο μόνος δρόμος για να φθάσεις Σύνταγμα. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι. Κι αν δεν είσαι ακόμα σίγουρος ότι καλά και σώνει θέλεις να φθάσεις Σύνταγμα, ότι καλά και σώνει αυτός είναι ο προορισμός σου δεν πειράζει. Δεν έγινε και τίποτα.
Η διαδρομή μετράει, καρδιά μου... Κι όταν βρεις, όταν δεις το μέρος που θέλεις, μόνος σου θα το καταλάβεις. Θα παρκάρεις και θα βγεις. Θα κοιτάξεις γύρω σου. Θα έχεις φθάσει. Επιτέλους, ύστερα από χρόνια στα θρανία, ύστερα από δέσμες και δεσμά, βάσεις και Βασούλες, ύστερα από απύθμενες ηλιθιότητες, εσύ θα έχεις φθάσει. Εκεί που θέλεις. Εκεί που Εσύ θέλεις. Τελικά. Αρχικά.
Καλή αρχή, καρδιά μου.
Καλή ζωή...
Saturday, May 12, 2007
Thursday, May 10, 2007
Άσε με...
άσε με να μπω μέσα στις σκέψεις σου...
άσε με να ζήσω μια στιγμή από τον πόνο σου...
άσε με να περάσω τη γραμμή του ορίζοντα...
τη γραμμή που σε ορίζει...
άσε με να δω που είναι η αρχή και το τέλος...
άσε με να πιάσω τον αέρα, το άπειρο...
άσε με να φτάσω ως τ’αστέρια...
και να σ’έχω μαζί μου, να σε κρατάω...
άσε με ν΄αγγίζω της μουσικής σου τον ήχο...
άσε με να γράψω τις νότες σου...
άσε με να ποτίσω την ψυχή σου με μελωδίες...
οι χορδές μου σ’ακολουθούν, παίζουν το ρυθμό σου...
άσε με μια νύχτα να ξενυχτίσω στο φως των ματιών σου...
άσε με να δω τις ατέλειωτες θάλασσες, τον ατέλειωτο κόσμο...
άσε με να ψάξω μέσα στο χρόνο...
στο χθες , στο αύριο, στο τώρα...
άσε με να σ’αναζητώ σε ό,τι αγγίζω...
άσε με να βρίσκω νόημα σε κάθε σου λέξη...
άσε με ν’ακούω τους ήχους της θάλασσας, το βουητό του αέρα...
την ανάσα σου...!
άσε με να βλέπω πιο πέρα απ’το χάρτη...
άσε με να σε παίρνω μαζί μου στα ταξίδια μου...
άσε με ν’αγαπάω ακόμα και τα λάθη σου...
ο κόσμος είναι σκληρός...
άσε με να τον αντικρίζω μαζί σου...!
-----------------------------------------
άσε με να νιώσω την ήττα από τη λογική μου
άσε με να γίνω το νήμα που κόβεται
άσε με να πεθάνω από ένα "πρέπει"
άσε με, άσε με σου λέω, είναι πολλά τα λάθη...
άσε με να σφάξω τα όνειρα που ξεθώριασαν
άσε με να κάψω τη θύμιση που με τελειώνει
άσε με να σκάβω στη γη και να θάβω αναμνήσεις
άσε με, άσε με σου λέω, δεν αντέχω τον πόνο...
άσε με να ξεχάσω τον ήχο της φωνής σου
άσε με να ξεχάσω πως μ' άφησες χρόνια ολόκηρα κλεισμένη σ' ένα κελί
άσε με να σηκωθώ στα πόδια μου ξανά
άσε με, άσε με σου λέω, είναι ανοιχτές οι πληγές...
άσε με να σ' αναζητήσω μόνο στα όνειρά μου
άσε με να νιώθω μόνο το κάλό φέρσιμό σου
άσε με να κρύψω σε μια άκρη το βέλος σου
άσε με, άσε με σου λέω, με πονάς...
άσε με να κρατήσω τις στιγμές ευτυχίας μας
άσε με να καταλάβω αν μ' ένιωσες ποτέ
άσε με να πιστεύω πως ήταν εφιάλτης
άσε με, άσε με σου λέω, μην κόβεις βόλτες στο μυαλό μου...
άσε με να βιώνω την απουσία όπως εγώ το διάλεξα
άσε με να πετάω μακριά και να φεύγω με τον τρόπο που επέλεξα
άσε με ν' αρμενίζω πάνω σε νότες με τις ώρες
άσε με, άσε με σου λέω! δε μπορώ να δω τη θάλασσα απ' τη φυλακή σου...!
Στο forum της σελίδας του Βασίλη Παπακωνσταντίνου ανοίχτηκε πριν χρόνια το θέμα "ΑΣΕ ΜΕ..." όπου πολλά παιδιά έχουν ζωγραφίσει με στίχους τις σκέψεις τους... Η ανταλλαγή των σκέψεων συνεχίζεται... Αυτή είναι η δική μου εκδοχή..! Εδώ http://www.vasilisp.com/html/forums/viewtopic.php?t=279&postdays=0&postorder=asc&start=0 θα βρείτε τις όμορφες σκέψεις και των άλλων παιδιών... ;-)
άσε με να ζήσω μια στιγμή από τον πόνο σου...
άσε με να περάσω τη γραμμή του ορίζοντα...
τη γραμμή που σε ορίζει...
άσε με να δω που είναι η αρχή και το τέλος...
άσε με να πιάσω τον αέρα, το άπειρο...
άσε με να φτάσω ως τ’αστέρια...
και να σ’έχω μαζί μου, να σε κρατάω...
άσε με ν΄αγγίζω της μουσικής σου τον ήχο...
άσε με να γράψω τις νότες σου...
άσε με να ποτίσω την ψυχή σου με μελωδίες...
οι χορδές μου σ’ακολουθούν, παίζουν το ρυθμό σου...
άσε με μια νύχτα να ξενυχτίσω στο φως των ματιών σου...
άσε με να δω τις ατέλειωτες θάλασσες, τον ατέλειωτο κόσμο...
άσε με να ψάξω μέσα στο χρόνο...
στο χθες , στο αύριο, στο τώρα...
άσε με να σ’αναζητώ σε ό,τι αγγίζω...
άσε με να βρίσκω νόημα σε κάθε σου λέξη...
άσε με ν’ακούω τους ήχους της θάλασσας, το βουητό του αέρα...
την ανάσα σου...!
άσε με να βλέπω πιο πέρα απ’το χάρτη...
άσε με να σε παίρνω μαζί μου στα ταξίδια μου...
άσε με ν’αγαπάω ακόμα και τα λάθη σου...
ο κόσμος είναι σκληρός...
άσε με να τον αντικρίζω μαζί σου...!
-----------------------------------------
άσε με να νιώσω την ήττα από τη λογική μου
άσε με να γίνω το νήμα που κόβεται
άσε με να πεθάνω από ένα "πρέπει"
άσε με, άσε με σου λέω, είναι πολλά τα λάθη...
άσε με να σφάξω τα όνειρα που ξεθώριασαν
άσε με να κάψω τη θύμιση που με τελειώνει
άσε με να σκάβω στη γη και να θάβω αναμνήσεις
άσε με, άσε με σου λέω, δεν αντέχω τον πόνο...
άσε με να ξεχάσω τον ήχο της φωνής σου
άσε με να ξεχάσω πως μ' άφησες χρόνια ολόκηρα κλεισμένη σ' ένα κελί
άσε με να σηκωθώ στα πόδια μου ξανά
άσε με, άσε με σου λέω, είναι ανοιχτές οι πληγές...
άσε με να σ' αναζητήσω μόνο στα όνειρά μου
άσε με να νιώθω μόνο το κάλό φέρσιμό σου
άσε με να κρύψω σε μια άκρη το βέλος σου
άσε με, άσε με σου λέω, με πονάς...
άσε με να κρατήσω τις στιγμές ευτυχίας μας
άσε με να καταλάβω αν μ' ένιωσες ποτέ
άσε με να πιστεύω πως ήταν εφιάλτης
άσε με, άσε με σου λέω, μην κόβεις βόλτες στο μυαλό μου...
άσε με να βιώνω την απουσία όπως εγώ το διάλεξα
άσε με να πετάω μακριά και να φεύγω με τον τρόπο που επέλεξα
άσε με ν' αρμενίζω πάνω σε νότες με τις ώρες
άσε με, άσε με σου λέω! δε μπορώ να δω τη θάλασσα απ' τη φυλακή σου...!
Στο forum της σελίδας του Βασίλη Παπακωνσταντίνου ανοίχτηκε πριν χρόνια το θέμα "ΑΣΕ ΜΕ..." όπου πολλά παιδιά έχουν ζωγραφίσει με στίχους τις σκέψεις τους... Η ανταλλαγή των σκέψεων συνεχίζεται... Αυτή είναι η δική μου εκδοχή..! Εδώ http://www.vasilisp.com/html/forums/viewtopic.php?t=279&postdays=0&postorder=asc&start=0 θα βρείτε τις όμορφες σκέψεις και των άλλων παιδιών... ;-)
Wednesday, May 9, 2007
Sunday, May 6, 2007
LED ZEPPELIN (lyrics...)
Babe, I'm Gonna Leave You
Babe, baby, baby, I'm Gonna Leave You.
I said baby, you know I'm gonna leave you.
I'll leave you when the summertime,
Leave you when the summer comes a-rollin'
Leave you when the summer comes along.
Baby, baby, I don't wanna leave you,
I ain't jokin' woman, I got to ramble.
Oh, yeah, baby, baby, I believin',
We really got to ramble.
I can hear it callin' me the way it used to do,
I can hear it callin' me back home!
Babe...I'm gonna leave you
Oh, baby, you know, I've really got to leave you
Oh I can hear it callin 'me
I said don't you hear it callin' me the way it used to do?
I know I never never never gonna leave your babe
But I got to go away from this place,
I've got to quit you, yeah
Baby, ooh don't you hear it callin' me?
Woman, woman, I know, I know
It feels good to have you back again
And I know that one day baby, it's really gonna grow, yes it is.
We gonna go walkin' through the park every day.
Come what may, every day
It was really, really good.
You made me happy every single day.
But now... I've got to go away!
Baby, baby, baby, baby
That's when it's callin' me
I said that's when it's callin' me back home...
Babe, baby, baby, I'm Gonna Leave You.
I said baby, you know I'm gonna leave you.
I'll leave you when the summertime,
Leave you when the summer comes a-rollin'
Leave you when the summer comes along.
Baby, baby, I don't wanna leave you,
I ain't jokin' woman, I got to ramble.
Oh, yeah, baby, baby, I believin',
We really got to ramble.
I can hear it callin' me the way it used to do,
I can hear it callin' me back home!
Babe...I'm gonna leave you
Oh, baby, you know, I've really got to leave you
Oh I can hear it callin 'me
I said don't you hear it callin' me the way it used to do?
I know I never never never gonna leave your babe
But I got to go away from this place,
I've got to quit you, yeah
Baby, ooh don't you hear it callin' me?
Woman, woman, I know, I know
It feels good to have you back again
And I know that one day baby, it's really gonna grow, yes it is.
We gonna go walkin' through the park every day.
Come what may, every day
It was really, really good.
You made me happy every single day.
But now... I've got to go away!
Baby, baby, baby, baby
That's when it's callin' me
I said that's when it's callin' me back home...
Friday, May 4, 2007
Guns 'n' Roses "Don't cry..."
Talk to me softly...
There's something in your eyes...
Don't hang your head in sorrow
And please don't cry..!
I know how you feel inside,
I've
I've been there before..
Somethin's changin' inside you
And Don't you know..!
Don't you cry tonight...
I still love you baby!
Don't you cry tonight...
Don't you cry tonight...
There's a heaven above you baby...
And don't you cry tonight...
There's something in your eyes...
Don't hang your head in sorrow
And please don't cry..!
I know how you feel inside,
I've
I've been there before..
Somethin's changin' inside you
And Don't you know..!
Don't you cry tonight...
I still love you baby!
Don't you cry tonight...
Don't you cry tonight...
There's a heaven above you baby...
And don't you cry tonight...
Βασίλης Παπακωνσταντίνου "Ακουαρέλα.."
Φύσαγε τότε ένας αέρας όλο δαίμονες
Θυμάμαι μόνο τα μαλλιά σου τρελαμένα
Είναι παιδιά που δεν μεγάλωσαν οι έρωτες
Παιδιά ορφανά στα παραμύθια ξεχασμένα..
Πες μου τι μένει όταν τα ψέματα τελειώνουνε
Λόγια δικά μας που ακούγονται σαν ξένα!
Κάποιον δικάζουνε και κάποιον αθωώνουνε
Πες μου τι μένει όταν τα ψέματα τελειώνουνε..
Τις άγριες νύχτες που αγγίζονται τα σώματα
Κι η λογική γίνεται άλλοθι της τρέλας
σε ζωγραφίζω απ' την αρχή μ' όλα τα χρώματα
κάποιας παλιάς και σκοτεινής ακουαρέλας..
Πες μου τι μένει...
Πες μου τι μένει όταν τα ψέματα τελειώνουνε
Λόγια δικά μας που ακούγονται σαν ξένα!
Κάποιον δικάζουνε και κάποιον αθωώνουνε..!
Πες μου τι μένει όταν τα ψέματα τελειώνουνε...
Θυμάμαι μόνο τα μαλλιά σου τρελαμένα
Είναι παιδιά που δεν μεγάλωσαν οι έρωτες
Παιδιά ορφανά στα παραμύθια ξεχασμένα..
Πες μου τι μένει όταν τα ψέματα τελειώνουνε
Λόγια δικά μας που ακούγονται σαν ξένα!
Κάποιον δικάζουνε και κάποιον αθωώνουνε
Πες μου τι μένει όταν τα ψέματα τελειώνουνε..
Τις άγριες νύχτες που αγγίζονται τα σώματα
Κι η λογική γίνεται άλλοθι της τρέλας
σε ζωγραφίζω απ' την αρχή μ' όλα τα χρώματα
κάποιας παλιάς και σκοτεινής ακουαρέλας..
Πες μου τι μένει...
Πες μου τι μένει όταν τα ψέματα τελειώνουνε
Λόγια δικά μας που ακούγονται σαν ξένα!
Κάποιον δικάζουνε και κάποιον αθωώνουνε..!
Πες μου τι μένει όταν τα ψέματα τελειώνουνε...
Thursday, May 3, 2007
Στα λάθη..
Δεν ξέρω να χάνω,
δεν ξέρω να κερδίζω.
Ξέρω στ' άκρα να φτάνω
και πάλι πίσω να γυρίζω.
Το ξέρω, τα βράδυα
ακροβατώ σε σχοινιά,
θα πέσω σ' αγκάθια
και χιλιάδες καρφιά.
Ανοίγω σελίδες
και σε ζωγραφίζω,
σε λέξεις και ρίμες
φτηνές αρμενίζω.
Ρυάκι χαμένο
τρέχει το μελάνι
στο σώμα σου πάνω,
μα αυτό δε μου φτάνει.
Μου λείπει το φως σου
γεμάτο αγάπη,
να στέκομαι εμπρός σου,
μα πίσω απ' τα λάθη..
-Red Ballad-
δεν ξέρω να κερδίζω.
Ξέρω στ' άκρα να φτάνω
και πάλι πίσω να γυρίζω.
Το ξέρω, τα βράδυα
ακροβατώ σε σχοινιά,
θα πέσω σ' αγκάθια
και χιλιάδες καρφιά.
Ανοίγω σελίδες
και σε ζωγραφίζω,
σε λέξεις και ρίμες
φτηνές αρμενίζω.
Ρυάκι χαμένο
τρέχει το μελάνι
στο σώμα σου πάνω,
μα αυτό δε μου φτάνει.
Μου λείπει το φως σου
γεμάτο αγάπη,
να στέκομαι εμπρός σου,
μα πίσω απ' τα λάθη..
-Red Ballad-
Friday, April 27, 2007
Ρολόι
Πόσο ν' αξίζει ένα χάδι στο σκοτάδι
πόσο ν' αντέξει μια αλήθεια στη σιωπή
πόσα να δώσει μια αγάπη σ' ένα βράδυ
πως να μη λιώσει ένα χαρτάκι στη βροχή..
Πόσα να χάσει ένας άνθρωπος στο χρόνο
πως αξημέρωτα στους δρόμους περπατάς
Πως να μαζέψεις το μυαλό σου με το φόβο
Πόσο θα σέρνεσαι και θα παραμιλάς..
Είναι η μέρα που σε τρώει
είναι τα λάθη που δε ζεις
Είναι ο κόσμος σου ρολόι
και να ξεφύγεις δε μπορείς..
Με πόσους τρόπους το "εγώ" σου ξεφουσκώνεις
Πόσο σου πίνει ο αέρας τις στιγμές
πως σε ρουφάει η ανάγκη και πεισμώνεις
πως να μη νιώθεις και τις μέρες σου νεκρές!
Πως να κρατήσω που με κάνεις πάντα λιώμα
πόσα θ' ακούσεις παραμύθια για πληγές
Πόσο θα τρέχω να σου δώσω λίγο χρώμα
κλείνεις τα μάτια και τ' αυτιά στις αρετές...
Είναι το "πώς" που με τελειώνει
είναι το πάθος που ζητώ
είναι που σπάει το ρολόι
και ταξιδεύω στο κενό..
-Red Ballad-
πόσο ν' αντέξει μια αλήθεια στη σιωπή
πόσα να δώσει μια αγάπη σ' ένα βράδυ
πως να μη λιώσει ένα χαρτάκι στη βροχή..
Πόσα να χάσει ένας άνθρωπος στο χρόνο
πως αξημέρωτα στους δρόμους περπατάς
Πως να μαζέψεις το μυαλό σου με το φόβο
Πόσο θα σέρνεσαι και θα παραμιλάς..
Είναι η μέρα που σε τρώει
είναι τα λάθη που δε ζεις
Είναι ο κόσμος σου ρολόι
και να ξεφύγεις δε μπορείς..
Με πόσους τρόπους το "εγώ" σου ξεφουσκώνεις
Πόσο σου πίνει ο αέρας τις στιγμές
πως σε ρουφάει η ανάγκη και πεισμώνεις
πως να μη νιώθεις και τις μέρες σου νεκρές!
Πως να κρατήσω που με κάνεις πάντα λιώμα
πόσα θ' ακούσεις παραμύθια για πληγές
Πόσο θα τρέχω να σου δώσω λίγο χρώμα
κλείνεις τα μάτια και τ' αυτιά στις αρετές...
Είναι το "πώς" που με τελειώνει
είναι το πάθος που ζητώ
είναι που σπάει το ρολόι
και ταξιδεύω στο κενό..
-Red Ballad-
Tuesday, April 3, 2007
Απ' τ' όνειρο ξύπνησα...
Ήρθε μια μέρα να με σκλαβώσει,
φτάνει μια νύχτα για να σκοτώσει
ότι κρατάω απ'το παρελθόν μου,
να δω κάτι άλλο στο πρόσωπό μου.
Σιωπή ξαφνική με βλέμμα γαλάζιο
να στέκομαι εκεί και να σε κοιτάζω,
δε ζήτησα άλλο, το γέλιο σου μόνο
που βλέπω συνέχεια και φεύγω απ' το χρόνο.
Ξύπνησα απ' όνειρο, σ' είχα κοντά μου.
Κρατούσα τα χέρια σου μες στα δικά μου
για νύχτες ολόκληρες χωρίς να τ' αφήσω,
σα να 'σουν δικός μου να σε φροντίσω.
Μα ξύπνησα απ' τ' όνειρο και μου' χες φύγει,
το μόνο που μένει ο λυγμός που με πνίγει.
Το ξέρω, σε χάνω σαν φεύγει το βράδυ,
πεθαίνω να νιώσω ακόμα ένα χάδι.
Περάσαν οι μέρες κι εδώ σε ζητάω,
μονάχη κοιμάμαι, μονάχη ξυπνάω,
μου λείπει το βλέμμα αυτό το γαλάζιο
στην αγκαλιά σου ξανά να φωλιάζω...
Στη σκέψη μου τρέχει συνέχεια η μορφή σου,
ξανα, σε ικιετεύω, σ' εμένα αφήσου!
Να είσαι κομμάτι απ' τον εαυτό μου,
απ' τη ζωή, απ' το θάνατό μου...
Ξύπνησα απ' όνειρο, σ' είχα κοντά μου.
Κρατούσα τα χέρια σου μες στα δικά μου
για νύχτες ολόκληρες χωρίς να τ' αφήσω,
σα να 'σουν δικός μου να σε φροντίσω.
Μα ξύπνησα απ' τ' όνειρο και μου' χες φύγει,
το μόνο που μένει ο λυγμός που με πνίγει.
Το ξέρω, σε χάνω σαν φεύγει το βράδυ,
πεθαίνω να νιώσω ακόμα ένα χάδι...
-Red Ballad-
--------------------------------------
Όνειρο ήτανε
----------------------
Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
-----------------------
Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι...
Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι...
Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ...
Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι απo τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό της να λέει "όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε...!"
Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου...
Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου...
Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ...
φτάνει μια νύχτα για να σκοτώσει
ότι κρατάω απ'το παρελθόν μου,
να δω κάτι άλλο στο πρόσωπό μου.
Σιωπή ξαφνική με βλέμμα γαλάζιο
να στέκομαι εκεί και να σε κοιτάζω,
δε ζήτησα άλλο, το γέλιο σου μόνο
που βλέπω συνέχεια και φεύγω απ' το χρόνο.
Ξύπνησα απ' όνειρο, σ' είχα κοντά μου.
Κρατούσα τα χέρια σου μες στα δικά μου
για νύχτες ολόκληρες χωρίς να τ' αφήσω,
σα να 'σουν δικός μου να σε φροντίσω.
Μα ξύπνησα απ' τ' όνειρο και μου' χες φύγει,
το μόνο που μένει ο λυγμός που με πνίγει.
Το ξέρω, σε χάνω σαν φεύγει το βράδυ,
πεθαίνω να νιώσω ακόμα ένα χάδι.
Περάσαν οι μέρες κι εδώ σε ζητάω,
μονάχη κοιμάμαι, μονάχη ξυπνάω,
μου λείπει το βλέμμα αυτό το γαλάζιο
στην αγκαλιά σου ξανά να φωλιάζω...
Στη σκέψη μου τρέχει συνέχεια η μορφή σου,
ξανα, σε ικιετεύω, σ' εμένα αφήσου!
Να είσαι κομμάτι απ' τον εαυτό μου,
απ' τη ζωή, απ' το θάνατό μου...
Ξύπνησα απ' όνειρο, σ' είχα κοντά μου.
Κρατούσα τα χέρια σου μες στα δικά μου
για νύχτες ολόκληρες χωρίς να τ' αφήσω,
σα να 'σουν δικός μου να σε φροντίσω.
Μα ξύπνησα απ' τ' όνειρο και μου' χες φύγει,
το μόνο που μένει ο λυγμός που με πνίγει.
Το ξέρω, σε χάνω σαν φεύγει το βράδυ,
πεθαίνω να νιώσω ακόμα ένα χάδι...
-Red Ballad-
--------------------------------------
Όνειρο ήτανε
----------------------
Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
-----------------------
Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δεν θα 'ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι...
Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι...
Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ...
Άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο κι απo τo όνειρό μου ακούω καθάριο
Το λυγμό της να λέει "όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε...!"
Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα 'μαι κοντά σου...
Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου
Με τα φτερά σου...
Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ...
Sunday, March 18, 2007
ποίηση...
"Ανεξάντλητο- λέει-
ανεξάντλητο
το ανθρώπινο σώμα
πηγμένος ουρανός
κόκκινος ουρανός
βυθίζεσαι
κλαδί δεν έχεις να πιαστείς
γη να πατήσεις
πηγμένος ο ουρανός-
για ν’ ανοιχτούνε τα φτερά σου
πρέπει να βγεις...."
Γιάννης Ρίτσος
-----------------------------
"Ν΄ αγαπάς την ευθύνη.
Να λες:
Εγώ,
εγώ μονάχος μου
έχω χρέος να σώσω τη γης.
Αν δε σωθεί, εγώ φταίω."
Νίκος Καζαντζάκης
ανεξάντλητο
το ανθρώπινο σώμα
πηγμένος ουρανός
κόκκινος ουρανός
βυθίζεσαι
κλαδί δεν έχεις να πιαστείς
γη να πατήσεις
πηγμένος ο ουρανός-
για ν’ ανοιχτούνε τα φτερά σου
πρέπει να βγεις...."
Γιάννης Ρίτσος
-----------------------------
"Ν΄ αγαπάς την ευθύνη.
Να λες:
Εγώ,
εγώ μονάχος μου
έχω χρέος να σώσω τη γης.
Αν δε σωθεί, εγώ φταίω."
Νίκος Καζαντζάκης
Tuesday, March 6, 2007
"Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα..."
"Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα..."
Αυτό το συναίσθημα της αβεβαιότητας για το μέλλον, για το τι μας επιφυλάσσει η ζωή, είναι ένα συναίσθημα που διακατέχει το σημερινό μέσο πολίτη και ιδιαίτερα του νέους. Ο άνθρωπος νιώθει ότι έχει χάσει τον έλεγχο της ίδιας του της ζωής, αφού έχει γίνει ένα μέσο ή μάλλον ένα παραγωγικό μέσο για την κοινωνία, όπου λειτουργεί άβουλα και μηχανικά για να εξυπηρετήσει οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Η κάθε μορφής προπαγάνδα ποτίζει το μυαλό μας και μας ωθεί στο να πράττουμε με ηθική ασυνειδησία. Ο άνθρωπος ενεργεί χωρίς να έχει επίγνωση των πράξεών του ή για ν' ακριβολογούμε, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις επιπτώσεις των πράξεών του...
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, από τις ρίζες της ζωής μας. Ξεκινώντας, ένα παιδί προσχολικής ηλικίας ξεκινάει να διαμορφώνει την προσωπικότητά του σύμφωνα με τις ηθικές αξίες με τις ηθικές αξίες που του περνάει η οικογένειά του και πλέον τα ΜΜΕ. Έπειτα περνάει στο σχολικό περιβάλλον. Οι καθηγητές είναι κι αυτοί τα όργανα του κράτους, τα μέσα που θα τους παραδώσουν έτοιμες "γνώσεις", αποκρυσταλλωμένες κι αλλοιωμένες σε σχέση με την πραγματικότητα, γνώσεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Για παράδειγμα, ας δούμε την ανάλυση ενός ποιήματος. Ακόμη κι εκεί, οι απαντήσεις πρέπει να συγκεκριμένες... "'Οχι! Άλλο θέλει να πει ο ποιητής..." Φυσικά και κανένας μαθητής δεν είναι ικανός να εκφράσει σωστά το νόημα ενός στίχου... Όσο κι αν προσπαθώ να πείσω πως η ποίηση όπως και κάθε είδους τέχνη δε μπορεί να έχει μία συγκεκριμένη εξήγηση, καθώς πιστεύω πως η τέχνη είναι τα συναισθήματα που προκαλούνται στο δέκτη σύμφωνα με τα δικά του βιώματα.
Πως μπορεί λοιπόν κάποιος να νιώθει πως έχει τον έλεγχο του εαυτού του από τη στιγμή που του στερούν τη ελευθερία της έκφρασης; Επιπλέον, όπως είναι διαμορφωμένο το σημερινό σύστημα παιδείας, στερεί από τους νέους ΚΑΙ το δικαίωμα της επιλογής, καθώς λίγοι είναι αυτοί που νιώθουν αρκετά δυνατοί για να παλέψουν και να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν στη ζωή τους και όχι αυτό που τους πείθουν πως θα τους φέρει μια άνετη και εύκολη ζωή. Δυστυχώς αυτό αναζητούν πλέον όλοι. Μια άνετη και εύκολη ζωή. Μια σχετική ζωή!
Θα ήθελα όμως να θέσω εδώ ένα ερώτημα... Τελικά όλα αυτά που γίνονται για εμάς, γίνονται όντως χωρίς εμάς; Μήπως απλά έχουμε βολευτεί στην αποποίηση των ευθυνών μας; Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ευθυνόφοβος... Μήπως τελικά δεν είμαστε μόνο θύματα αλλά και οι θύτες των συνθηκών; Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε χωρίς να μπαίνουμε ποτέ στη θέση του κατηγορούμενου...
Ο λαός είναι συμβιβασμένος και υπνωτισμένος. Μοιάζουμε με καναρίνια, βαλμένα ομοιόμορφα σε σειρά μέσα στα γκρίζα κλουβιά μας. Κλείνουμε το φως για να μη βλέπουμε την πραγματικότητα... Η λέξη "χειραγωγούμαστε" είναι ακραία. Θα έλεγα πως εθελοτυφλούμε, πως δεχόμαστε παθητικά αυτή την ψευδαίσθηση της καλής ζωής. Είμαστε ευχαριστημένοι ζώντας στην ευμάρεια, έχοντας ξεχάσει ότι πολύ πιο σημαντική για τη ζωή μας είναι η ευημερία. Οι νέοι νιώθουν κουρασμένοι, χωρίς προοπτικές, χωρίς σωστά πρότυπα και ιδανικά. Τα χρόνια περνούν και μαζί περνούν και διάφοροι "σωτήρες", υποσχόμενοι "καλύτερες μέρες". Αναρωτιέμαι ώρες ώρες κατά πόσο μπορεί να τυφλώνεται ο άνθρωπος από αυτή τη φαινομενική λαμπρότητα, τους σοβαροφανείς πολιτικούς που παρουσιάζονται ως ικανοί να σώσουν την κατάσταση και προσπαθούν να κερδίσουν την την εμπιστοσύνη μας με τα χάρτινα χαμόγελά τους, τα "θα" και τα όμορφα, ακριβά ρούχα τους. Αναρωτιέμαι από που αντλούν τα ΜΜΕ αυτές τις όμορφες εικόνες που της ιδανικής ζωής που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα του μέσου πολίτη...
Οι ελπίδες των ανθρώπων για καλυτέρευση σβήνουν, τα όνειρα των νέων λιγοστεύουν, ξεχνιούνται. Η αλλαγή δεν έρχεται. Η καλυτέρευση της ποιότητας στη ζωή μας δε φαίνεται στον ορίζοντα. Το μυαλό μας έχει μετατραπεί σε αποθήκη για τυποποιημένες σντιλήψεις και γνώσεις, που οι λαμπροί αυτοί "σωτήρες" μας φροντίζουν να γεμίσουν μέχρι να εξαφανιστεί και η παραμικρή χαραμάδα ελευθερίας στη σκέψη μας. Ποιός νέος δε φοβάται για το μέλλον του; Ποιός άνθρωπος δε φοβάται για το μέλλον του Αυτή η αίσθηση του ατόμου πως δεν έχει πια τη ζωή του στα χέρια του, φέρνει την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια. Η αίσθηση του ανθρώπου ότι στέκεται αδρανοποιημένος οικιοθελώς απέναντι στις καταστάσεις, είναι τραγική. Θεατές της ξεφτίλας και του ξεπουλήματος... Είμαστε δέματα που περνούν από τα χέρια άλλων; Μόνο αυτοί καθορίζουν τον προορισμό μας;
Η απάντηση σ' αυτά τα ερωτήματα είναι μία: "Αν δεν ελέγχεις το μυαλό σου, θα το κάνει κάποιος άλλος..." Όλοι έχουμε δύναμη. Όλοι μπορούμε ν' αντισταθούμε στον υπνωτισμό και την αποχαύνωση. Σαφώς και οι καταστάσεις είναι δύσκολες. Αυτό όμως δε σημαίνει πως είναι δικαιολογημένη η άρνησή μας να προσπαθήσουμε ν' αντισταθούμε.
Η λύση είναι η συνειδητοποίηση και η αφύπνιση του πνεύματος. Η διεύρυνση των οριζόντων του ανθρώπου. Κανείς δε θα είναι ποτέ σίγουρος για το μέλλον του. Μπορούμε όμως τουλάχιστον να καταβάλλουμε τις προσπάθειές μας έτσι ώστε να το πάρουμε στα χέρια μας και να έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας.
-Red Ballad-
Αυτό το συναίσθημα της αβεβαιότητας για το μέλλον, για το τι μας επιφυλάσσει η ζωή, είναι ένα συναίσθημα που διακατέχει το σημερινό μέσο πολίτη και ιδιαίτερα του νέους. Ο άνθρωπος νιώθει ότι έχει χάσει τον έλεγχο της ίδιας του της ζωής, αφού έχει γίνει ένα μέσο ή μάλλον ένα παραγωγικό μέσο για την κοινωνία, όπου λειτουργεί άβουλα και μηχανικά για να εξυπηρετήσει οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Η κάθε μορφής προπαγάνδα ποτίζει το μυαλό μας και μας ωθεί στο να πράττουμε με ηθική ασυνειδησία. Ο άνθρωπος ενεργεί χωρίς να έχει επίγνωση των πράξεών του ή για ν' ακριβολογούμε, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις επιπτώσεις των πράξεών του...
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, από τις ρίζες της ζωής μας. Ξεκινώντας, ένα παιδί προσχολικής ηλικίας ξεκινάει να διαμορφώνει την προσωπικότητά του σύμφωνα με τις ηθικές αξίες με τις ηθικές αξίες που του περνάει η οικογένειά του και πλέον τα ΜΜΕ. Έπειτα περνάει στο σχολικό περιβάλλον. Οι καθηγητές είναι κι αυτοί τα όργανα του κράτους, τα μέσα που θα τους παραδώσουν έτοιμες "γνώσεις", αποκρυσταλλωμένες κι αλλοιωμένες σε σχέση με την πραγματικότητα, γνώσεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Για παράδειγμα, ας δούμε την ανάλυση ενός ποιήματος. Ακόμη κι εκεί, οι απαντήσεις πρέπει να συγκεκριμένες... "'Οχι! Άλλο θέλει να πει ο ποιητής..." Φυσικά και κανένας μαθητής δεν είναι ικανός να εκφράσει σωστά το νόημα ενός στίχου... Όσο κι αν προσπαθώ να πείσω πως η ποίηση όπως και κάθε είδους τέχνη δε μπορεί να έχει μία συγκεκριμένη εξήγηση, καθώς πιστεύω πως η τέχνη είναι τα συναισθήματα που προκαλούνται στο δέκτη σύμφωνα με τα δικά του βιώματα.
Πως μπορεί λοιπόν κάποιος να νιώθει πως έχει τον έλεγχο του εαυτού του από τη στιγμή που του στερούν τη ελευθερία της έκφρασης; Επιπλέον, όπως είναι διαμορφωμένο το σημερινό σύστημα παιδείας, στερεί από τους νέους ΚΑΙ το δικαίωμα της επιλογής, καθώς λίγοι είναι αυτοί που νιώθουν αρκετά δυνατοί για να παλέψουν και να κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν στη ζωή τους και όχι αυτό που τους πείθουν πως θα τους φέρει μια άνετη και εύκολη ζωή. Δυστυχώς αυτό αναζητούν πλέον όλοι. Μια άνετη και εύκολη ζωή. Μια σχετική ζωή!
Θα ήθελα όμως να θέσω εδώ ένα ερώτημα... Τελικά όλα αυτά που γίνονται για εμάς, γίνονται όντως χωρίς εμάς; Μήπως απλά έχουμε βολευτεί στην αποποίηση των ευθυνών μας; Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ευθυνόφοβος... Μήπως τελικά δεν είμαστε μόνο θύματα αλλά και οι θύτες των συνθηκών; Είναι πολύ εύκολο να κατηγορούμε χωρίς να μπαίνουμε ποτέ στη θέση του κατηγορούμενου...
Ο λαός είναι συμβιβασμένος και υπνωτισμένος. Μοιάζουμε με καναρίνια, βαλμένα ομοιόμορφα σε σειρά μέσα στα γκρίζα κλουβιά μας. Κλείνουμε το φως για να μη βλέπουμε την πραγματικότητα... Η λέξη "χειραγωγούμαστε" είναι ακραία. Θα έλεγα πως εθελοτυφλούμε, πως δεχόμαστε παθητικά αυτή την ψευδαίσθηση της καλής ζωής. Είμαστε ευχαριστημένοι ζώντας στην ευμάρεια, έχοντας ξεχάσει ότι πολύ πιο σημαντική για τη ζωή μας είναι η ευημερία. Οι νέοι νιώθουν κουρασμένοι, χωρίς προοπτικές, χωρίς σωστά πρότυπα και ιδανικά. Τα χρόνια περνούν και μαζί περνούν και διάφοροι "σωτήρες", υποσχόμενοι "καλύτερες μέρες". Αναρωτιέμαι ώρες ώρες κατά πόσο μπορεί να τυφλώνεται ο άνθρωπος από αυτή τη φαινομενική λαμπρότητα, τους σοβαροφανείς πολιτικούς που παρουσιάζονται ως ικανοί να σώσουν την κατάσταση και προσπαθούν να κερδίσουν την την εμπιστοσύνη μας με τα χάρτινα χαμόγελά τους, τα "θα" και τα όμορφα, ακριβά ρούχα τους. Αναρωτιέμαι από που αντλούν τα ΜΜΕ αυτές τις όμορφες εικόνες που της ιδανικής ζωής που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα του μέσου πολίτη...
Οι ελπίδες των ανθρώπων για καλυτέρευση σβήνουν, τα όνειρα των νέων λιγοστεύουν, ξεχνιούνται. Η αλλαγή δεν έρχεται. Η καλυτέρευση της ποιότητας στη ζωή μας δε φαίνεται στον ορίζοντα. Το μυαλό μας έχει μετατραπεί σε αποθήκη για τυποποιημένες σντιλήψεις και γνώσεις, που οι λαμπροί αυτοί "σωτήρες" μας φροντίζουν να γεμίσουν μέχρι να εξαφανιστεί και η παραμικρή χαραμάδα ελευθερίας στη σκέψη μας. Ποιός νέος δε φοβάται για το μέλλον του; Ποιός άνθρωπος δε φοβάται για το μέλλον του Αυτή η αίσθηση του ατόμου πως δεν έχει πια τη ζωή του στα χέρια του, φέρνει την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια. Η αίσθηση του ανθρώπου ότι στέκεται αδρανοποιημένος οικιοθελώς απέναντι στις καταστάσεις, είναι τραγική. Θεατές της ξεφτίλας και του ξεπουλήματος... Είμαστε δέματα που περνούν από τα χέρια άλλων; Μόνο αυτοί καθορίζουν τον προορισμό μας;
Η απάντηση σ' αυτά τα ερωτήματα είναι μία: "Αν δεν ελέγχεις το μυαλό σου, θα το κάνει κάποιος άλλος..." Όλοι έχουμε δύναμη. Όλοι μπορούμε ν' αντισταθούμε στον υπνωτισμό και την αποχαύνωση. Σαφώς και οι καταστάσεις είναι δύσκολες. Αυτό όμως δε σημαίνει πως είναι δικαιολογημένη η άρνησή μας να προσπαθήσουμε ν' αντισταθούμε.
Η λύση είναι η συνειδητοποίηση και η αφύπνιση του πνεύματος. Η διεύρυνση των οριζόντων του ανθρώπου. Κανείς δε θα είναι ποτέ σίγουρος για το μέλλον του. Μπορούμε όμως τουλάχιστον να καταβάλλουμε τις προσπάθειές μας έτσι ώστε να το πάρουμε στα χέρια μας και να έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας.
-Red Ballad-
Αιώνες τώρα...
Ο χρόνος κυλά, όλα αλλάζουν,
σαν ατλαντίδες που ουρλιάζουν
μα τώρα πια δε με τρομάζουν,
θα σε κρατώ καλά εκεί.
Υψώνομαι πάνω απ' το χάρτη,
κρατώ το χέρι ενός αντάρτη
που απ' το χάος μ' έχει πάρει,
σ' άλλη τροχιά πια έχω μπει.
Θα 'μαι εδώ για χρόνια ολόκληρα, στ' ορκίζομαι,
στην αγκαλιά σου κάθε βράδυ να βυθίζομαι,
στο πρόσωπό σου με αγάπη να χαρίζομαι,
νότες λευκές να σου γεμίζουν κάθε νύχτα.
Θα 'μαι εδώ, μαζί να ζούμε όλα τα λάθη σου,
θα 'μαι εδώ να σε λυτρώνω απ' τα πάθη σου,
μ 'αστρόσκονη απ' των ματιών την άκρη σου
να σου φωτίζω μια γεμάτη καληνύχτα...
Γέφυρες στήνω σ' ένα χάσμα,
ακροβατώ σ' ουράνιο φάσμα,
κρατώ στα χέρια μου ένα πλάσμα
από ελπίδα και ζωή.
Ο χρόνος τώρα είναι γεμάτος
με χρώμα, φως αγάπη, πάθος.
Στου ωκεανού σου τ' άγριο βάθος
αιώνες τώρα έχω χαθεί...
Θα 'μαι εδώ για χρόνια ολόκληρα, στ' ορκίζομαι,
στην αγκαλιά σου κάθε βράδυ να βυθίζομαι,
στο πρόσωπό σου με αγάπη να χαρίζομαι,
νότες λευκές να σου γεμίζουν κάθε νύχτα.
Θα 'μαι εδώ, μαζί να ζούμε όλα τα λάθη σου,
θα 'μαι εδώ να σε λυτρώνω απ' τα πάθη σου,
με φως απ' των ματιών την άκρη σου
να σου χαρίζω τη γλυκιά μου καληνύχτα...
-Red Ballad-
σαν ατλαντίδες που ουρλιάζουν
μα τώρα πια δε με τρομάζουν,
θα σε κρατώ καλά εκεί.
Υψώνομαι πάνω απ' το χάρτη,
κρατώ το χέρι ενός αντάρτη
που απ' το χάος μ' έχει πάρει,
σ' άλλη τροχιά πια έχω μπει.
Θα 'μαι εδώ για χρόνια ολόκληρα, στ' ορκίζομαι,
στην αγκαλιά σου κάθε βράδυ να βυθίζομαι,
στο πρόσωπό σου με αγάπη να χαρίζομαι,
νότες λευκές να σου γεμίζουν κάθε νύχτα.
Θα 'μαι εδώ, μαζί να ζούμε όλα τα λάθη σου,
θα 'μαι εδώ να σε λυτρώνω απ' τα πάθη σου,
μ 'αστρόσκονη απ' των ματιών την άκρη σου
να σου φωτίζω μια γεμάτη καληνύχτα...
Γέφυρες στήνω σ' ένα χάσμα,
ακροβατώ σ' ουράνιο φάσμα,
κρατώ στα χέρια μου ένα πλάσμα
από ελπίδα και ζωή.
Ο χρόνος τώρα είναι γεμάτος
με χρώμα, φως αγάπη, πάθος.
Στου ωκεανού σου τ' άγριο βάθος
αιώνες τώρα έχω χαθεί...
Θα 'μαι εδώ για χρόνια ολόκληρα, στ' ορκίζομαι,
στην αγκαλιά σου κάθε βράδυ να βυθίζομαι,
στο πρόσωπό σου με αγάπη να χαρίζομαι,
νότες λευκές να σου γεμίζουν κάθε νύχτα.
Θα 'μαι εδώ, μαζί να ζούμε όλα τα λάθη σου,
θα 'μαι εδώ να σε λυτρώνω απ' τα πάθη σου,
με φως απ' των ματιών την άκρη σου
να σου χαρίζω τη γλυκιά μου καληνύχτα...
-Red Ballad-
Στου χάους το άπειρο χαμένοι..
Στο έλεος του χάους είμαστε πάλι
με χρήμα και με πράγματα υλικά
γεμίζουμε τις τρύπιες συνειδήσεις
και πάντα η ελαφρότητα νικά.
Μην ψάχνεις, δεν υπάρχει ένας δρόμος.
Το δύσκολο θα είναι να τον βρεις.
Εσύ να είσαι μόνος, καινοτόμος
και μέσα στην αυτάρκεια να ζεις.
Κενότητα γεμίζει τις ματιές μας
κι ο έρωτας πια είναι της στιγμής,
ξεθώριασε στους κρύους υπονόμους,
τον έπνιξαν απόβλητα βροχής.
Η πλήρης ισοπέδωση των πάντων...!
Το όνειρο που έχει εξατμιστεί.
Σε ξύλινες σανίδες άδειων πάγκων
απλώθηκε μια μόνιμη σιγή.
Μην κλαψεις πια για όσα έχεις χάσει.
Σ' αλλοτινούς καιρούς, θυμίσου, τα 'χες ψάξει..
Βαρέθηκες, το ξέρω, να ρωτάς
πώς γύρισαν όλα όσα είχες κάψει.
Κουράστηκες, το ξέρω, να παλεύεις,
να νιώθεις πως στο τίποτα γυρεύεις
ουσία για τα "πιστεύω" που κρατάς,
ονείρων που όσο ζεις αναμοχλεύεις...
με χρήμα και με πράγματα υλικά
γεμίζουμε τις τρύπιες συνειδήσεις
και πάντα η ελαφρότητα νικά.
Μην ψάχνεις, δεν υπάρχει ένας δρόμος.
Το δύσκολο θα είναι να τον βρεις.
Εσύ να είσαι μόνος, καινοτόμος
και μέσα στην αυτάρκεια να ζεις.
Κενότητα γεμίζει τις ματιές μας
κι ο έρωτας πια είναι της στιγμής,
ξεθώριασε στους κρύους υπονόμους,
τον έπνιξαν απόβλητα βροχής.
Η πλήρης ισοπέδωση των πάντων...!
Το όνειρο που έχει εξατμιστεί.
Σε ξύλινες σανίδες άδειων πάγκων
απλώθηκε μια μόνιμη σιγή.
Μην κλαψεις πια για όσα έχεις χάσει.
Σ' αλλοτινούς καιρούς, θυμίσου, τα 'χες ψάξει..
Βαρέθηκες, το ξέρω, να ρωτάς
πώς γύρισαν όλα όσα είχες κάψει.
Κουράστηκες, το ξέρω, να παλεύεις,
να νιώθεις πως στο τίποτα γυρεύεις
ουσία για τα "πιστεύω" που κρατάς,
ονείρων που όσο ζεις αναμοχλεύεις...
Εισιτήριο για το πουθενά
Απ' τη ζωή εγκαταλείπω
ό,τι μου φέρνει επανάληψη,
τα μάτια κλείνω, φεύγω, λείπω,
στο πουθενά κάνω κατάληψη.
Σ' αεροπλάνα από αέρα
θα γίνω ξένος επιβάτης
και στ' ουρανού τον έν' αστέρα
χλωμός θα γίνω αναβάτης.
Μη μ' εμποδίζεις πια να φύγω,
στην τσέπη έχω διαβατήριο
στου πουθενά τον προορισμό
και μη μου κρύβεις το εισιτήριο.
Στο πέρασμα ενός ξένου τόπου
λιώνει στα χέρια μου ο χάρτης.
Μα δεν ανήκω εδώ, στο είπα!!
αλλοτινού καιρού προστάτης...
Κι έτσι μαζεύω το εγώ μου,
ό,τι απ' αυτό έχει απομείνει,
σου λέω, θα χάσω το μυαλό μου!
εδώ που έχω πια ξεμείνει...
Μη μ' εμποδίζεις πια να φύγω,
πλύνε με λίγο απ' το μαρτύριο,
δεν έχω άλλο προορισμό
κι ας έχω χάσει το εισιτήριο...
-Red Ballad-
ό,τι μου φέρνει επανάληψη,
τα μάτια κλείνω, φεύγω, λείπω,
στο πουθενά κάνω κατάληψη.
Σ' αεροπλάνα από αέρα
θα γίνω ξένος επιβάτης
και στ' ουρανού τον έν' αστέρα
χλωμός θα γίνω αναβάτης.
Μη μ' εμποδίζεις πια να φύγω,
στην τσέπη έχω διαβατήριο
στου πουθενά τον προορισμό
και μη μου κρύβεις το εισιτήριο.
Στο πέρασμα ενός ξένου τόπου
λιώνει στα χέρια μου ο χάρτης.
Μα δεν ανήκω εδώ, στο είπα!!
αλλοτινού καιρού προστάτης...
Κι έτσι μαζεύω το εγώ μου,
ό,τι απ' αυτό έχει απομείνει,
σου λέω, θα χάσω το μυαλό μου!
εδώ που έχω πια ξεμείνει...
Μη μ' εμποδίζεις πια να φύγω,
πλύνε με λίγο απ' το μαρτύριο,
δεν έχω άλλο προορισμό
κι ας έχω χάσει το εισιτήριο...
-Red Ballad-
Παιχνίδια του μυαλού
Χειμώνας, κρύο βράδυ,
μονάχος σου γυρνάς
και μέσα στο σκοτάδι
τα βήματα σκορπάς.
Ο δρόμος σκεπασμένος
με φύλλα και σιιωπή
κι όλος ο κόσμος ξένος
σα να μην είσαι εκεί.
Παιχνίδια το μυαλό σου
σου παίζει και γελάς.
Να φύγεις ή να μείνεις;
Κι αν φύγεις, που να πας;
Στερεύει η ψυχή σου
σ' αυτή την εποχή
και νιώθεις τη ζωή σου
να μένει σε κλουβί.
Οι σκέψεις τρεμοσβήνουν
σα φώτα της νυκτός
κι όλες οι αναμνήσεις
έχουνε μείνει εκτός.
Και τώρα η μουσική σου,
διέξοδο να βρεις,
φτιάχνει τη λύτρωσή σου
σαν παρηγορητής.
Ένα κερί ανάβει
και φέγγει το χαρτί
που μέσα του σε θάβει
και καίει τα "γιατί".
Ψάχνεις να βρεις την άκρη,
τελειώνει το σχοινί.
Άλλη μια νύχτα πάει...
Άλλη μια Κυριακή...
-Red Ballad-
μονάχος σου γυρνάς
και μέσα στο σκοτάδι
τα βήματα σκορπάς.
Ο δρόμος σκεπασμένος
με φύλλα και σιιωπή
κι όλος ο κόσμος ξένος
σα να μην είσαι εκεί.
Παιχνίδια το μυαλό σου
σου παίζει και γελάς.
Να φύγεις ή να μείνεις;
Κι αν φύγεις, που να πας;
Στερεύει η ψυχή σου
σ' αυτή την εποχή
και νιώθεις τη ζωή σου
να μένει σε κλουβί.
Οι σκέψεις τρεμοσβήνουν
σα φώτα της νυκτός
κι όλες οι αναμνήσεις
έχουνε μείνει εκτός.
Και τώρα η μουσική σου,
διέξοδο να βρεις,
φτιάχνει τη λύτρωσή σου
σαν παρηγορητής.
Ένα κερί ανάβει
και φέγγει το χαρτί
που μέσα του σε θάβει
και καίει τα "γιατί".
Ψάχνεις να βρεις την άκρη,
τελειώνει το σχοινί.
Άλλη μια νύχτα πάει...
Άλλη μια Κυριακή...
-Red Ballad-
Είσαι αλλού
Δυο στίχους έγραψα και πάλι
για να θυμάμαι τα παλιά
με μάτια υγρά, βαρύ κεφάλι
και μια πνοή που ξεψυχά.
Δε φταίω εγώ που σε θυμάμαι
θα φταίει η νύχτα η σκοτεινή
που ακροβατώ και δεν κοιμάμαι
πάνω στο μαύρο της σχοινί.
Μνήμες θολές που με ζαλίζουν
και όνειρα σβησμένα προ πολλού,
ήχοι περίεργοι βουίζουν,
θα φταίει που τώρα είσαι αλλού.
Δεν έχει όρια η λογική μου
κι όμως μου μοιάζει φυλακή.
Χάνει το χρώμα η φωνή σου
με του ποτού την αφορμή.
Δε σου ζητάω να γυρίσεις
ούτε να μάθω πως περνάς
μονάχα να μου εξηγήσεις
μες στο μυαλό μου τι ζητάς...
Μνήμες θολές που με ζαλίζουν
και όνειρα σβησμένα προ πολλού,
ήχοι περίεργοι βουίζουν,
θα φταίει που τώρα είσαι αλλού.
-Red Ballad-
για να θυμάμαι τα παλιά
με μάτια υγρά, βαρύ κεφάλι
και μια πνοή που ξεψυχά.
Δε φταίω εγώ που σε θυμάμαι
θα φταίει η νύχτα η σκοτεινή
που ακροβατώ και δεν κοιμάμαι
πάνω στο μαύρο της σχοινί.
Μνήμες θολές που με ζαλίζουν
και όνειρα σβησμένα προ πολλού,
ήχοι περίεργοι βουίζουν,
θα φταίει που τώρα είσαι αλλού.
Δεν έχει όρια η λογική μου
κι όμως μου μοιάζει φυλακή.
Χάνει το χρώμα η φωνή σου
με του ποτού την αφορμή.
Δε σου ζητάω να γυρίσεις
ούτε να μάθω πως περνάς
μονάχα να μου εξηγήσεις
μες στο μυαλό μου τι ζητάς...
Μνήμες θολές που με ζαλίζουν
και όνειρα σβησμένα προ πολλού,
ήχοι περίεργοι βουίζουν,
θα φταίει που τώρα είσαι αλλού.
-Red Ballad-
Βαρέθηκα
Βαρέθηκα να στήνομαι στον τοίχο «οικειοθελώς»
βαρέθηκα να γίνομαι ο θύτης και το θύμα
βαρέθηκα να είμαι στην αδράνεια και σαφώς
βαρέθηκα τον κόσμο που μου φτιάξαν κι είναι κρίμα
Σιχάθηκα να βλέπω ο ξεπούλημα παντού
σιχάθηκα να είμαι ένα πιόνι της σκακιέρας
τρελάθηκα να αισθάνομαι τον έλεγχο του νου
που μας προσφέρουν κάθε στιγμή της κάθε μέρας
Σαν ένα δέμα που δεν έχει προορισμό
απλά περνάει απ’ του καθενός το χέρι
ποτέ δεν ξέρεις αν θα έχει γυρισμό
έτσι είναι η ζωή μας σα δίκοπο μαχαίρι
Φωνές βουβές, χαμός, υπνωτισμός...
το χάος, η απόγνωση, η ξεφτίλα...
καμία αλλαγή, χάλια καιρός,
φυσάει από παντού και πέφτουνε τα φύλλα...
-Red Ballad-
βαρέθηκα να γίνομαι ο θύτης και το θύμα
βαρέθηκα να είμαι στην αδράνεια και σαφώς
βαρέθηκα τον κόσμο που μου φτιάξαν κι είναι κρίμα
Σιχάθηκα να βλέπω ο ξεπούλημα παντού
σιχάθηκα να είμαι ένα πιόνι της σκακιέρας
τρελάθηκα να αισθάνομαι τον έλεγχο του νου
που μας προσφέρουν κάθε στιγμή της κάθε μέρας
Σαν ένα δέμα που δεν έχει προορισμό
απλά περνάει απ’ του καθενός το χέρι
ποτέ δεν ξέρεις αν θα έχει γυρισμό
έτσι είναι η ζωή μας σα δίκοπο μαχαίρι
Φωνές βουβές, χαμός, υπνωτισμός...
το χάος, η απόγνωση, η ξεφτίλα...
καμία αλλαγή, χάλια καιρός,
φυσάει από παντού και πέφτουνε τα φύλλα...
-Red Ballad-
Ταξίδι κοινό
Τόσοι χειμώνες κι εμάς να μας καίει ένα κάτι,
σα τη φωτιά που γλύφει τα ξύλα στο τζάκι.
Φύλλα καπνού που πέφτουν σε δέντρα σπασμένα,
όνειρα μωβ με μάτια απ'τα δάκρυα σκισμένα.
Είμαστε εμείς του κόσμου του ονείρου τα λάθη,
γεμάτες ψυχές απ'άκρη σε άκρη με πάθη,
φωνές στα παλιά, στη σκόνη του χρόνου χωμένες
σε πράγματα απλά, καλά στο κελί τους κρυμμένες.
Εδώ θα μιλάμε, θα παίρνουμε φως απ'το φόβο,
θα δίνει ζωή η κάθε στιγμή από πόνο.
Με μία καρδιά, με σώμα κοινό στο ταξίδι,
με λόγια ζεστά η θλίψη για πάντα θα φύγει..
-Red Ballad-
σα τη φωτιά που γλύφει τα ξύλα στο τζάκι.
Φύλλα καπνού που πέφτουν σε δέντρα σπασμένα,
όνειρα μωβ με μάτια απ'τα δάκρυα σκισμένα.
Είμαστε εμείς του κόσμου του ονείρου τα λάθη,
γεμάτες ψυχές απ'άκρη σε άκρη με πάθη,
φωνές στα παλιά, στη σκόνη του χρόνου χωμένες
σε πράγματα απλά, καλά στο κελί τους κρυμμένες.
Εδώ θα μιλάμε, θα παίρνουμε φως απ'το φόβο,
θα δίνει ζωή η κάθε στιγμή από πόνο.
Με μία καρδιά, με σώμα κοινό στο ταξίδι,
με λόγια ζεστά η θλίψη για πάντα θα φύγει..
-Red Ballad-
Για το Λευτεράκη που πέταξε μακριά...
Είναι κάτι μέρες τώρα
που δε βρήκα να σου πω μια λέξη.
Είναι αδύνατο κανείς να το πιστέψει
πως έφυγες.
Μουντή η μέρα.
Τα σύννεφα αχνές μαύρες σκιές.Πνιγόμουν στον αέρα.
Οι λέξεις ήρθαν και με τρύπησαν σα σφαίρα
σαν έφυγες.
Οργή και θλίψη.
Όλo τ'άδικo της γης και πόνος,
μα ούτε τώρα σταμάτησε ο χρόνος
κι αν έφυγες.
Οι σκέψεις βομβαρδίζουν το κεφάλι μου
για τ'ανεξήγητα.Το λάθος.Το γιατί.
Δεν ήταν όλα μια στιγμή.
Γιατί έφυγες;
Είναι κάτι μέρες τώρα
που δε βρήκα δυο λόγια να σου γράψω
κι έτσι πάλι στην παραίσθηση μιας ανάμνησης θα κλάψω.
Δεν έφυγες!
-Red Ballad-
που δε βρήκα να σου πω μια λέξη.
Είναι αδύνατο κανείς να το πιστέψει
πως έφυγες.
Μουντή η μέρα.
Τα σύννεφα αχνές μαύρες σκιές.Πνιγόμουν στον αέρα.
Οι λέξεις ήρθαν και με τρύπησαν σα σφαίρα
σαν έφυγες.
Οργή και θλίψη.
Όλo τ'άδικo της γης και πόνος,
μα ούτε τώρα σταμάτησε ο χρόνος
κι αν έφυγες.
Οι σκέψεις βομβαρδίζουν το κεφάλι μου
για τ'ανεξήγητα.Το λάθος.Το γιατί.
Δεν ήταν όλα μια στιγμή.
Γιατί έφυγες;
Είναι κάτι μέρες τώρα
που δε βρήκα δυο λόγια να σου γράψω
κι έτσι πάλι στην παραίσθηση μιας ανάμνησης θα κλάψω.
Δεν έφυγες!
-Red Ballad-
Όταν έρχεται η μορφή σου...
Τι να σου πω...
Μέσα στα χρώματα στερεύουν πια οι λέξεις...
Κι εσύ μακριά!
Και μες στο γκρίζο θα 'ρθεις πάλι να τις πλέξεις.
Δε με κοιτάς...
Κι όμως συνέχεια συναντάω τη ματιά σου.
Δε μ' ακουμπάς...
Κι όμως ακόμα αναπνέω τ' άρωμά σου.
Μες στον καπνό
καίγεται πάλι στο τσιγάρο μου η μορφή σου
και σαν βροχή
πέφτει στ' αυτιά μου η αέρινη φωνή σου.
Τι να μου πεις...
Ένας χειμώνας που ποτέ του δεν τελειώνει.
Μια φυλακή.
Ένα αδέσποτο που σκέπασε το χιόνι...
-Red Ballad-
Μέσα στα χρώματα στερεύουν πια οι λέξεις...
Κι εσύ μακριά!
Και μες στο γκρίζο θα 'ρθεις πάλι να τις πλέξεις.
Δε με κοιτάς...
Κι όμως συνέχεια συναντάω τη ματιά σου.
Δε μ' ακουμπάς...
Κι όμως ακόμα αναπνέω τ' άρωμά σου.
Μες στον καπνό
καίγεται πάλι στο τσιγάρο μου η μορφή σου
και σαν βροχή
πέφτει στ' αυτιά μου η αέρινη φωνή σου.
Τι να μου πεις...
Ένας χειμώνας που ποτέ του δεν τελειώνει.
Μια φυλακή.
Ένα αδέσποτο που σκέπασε το χιόνι...
-Red Ballad-
Μια νύχτα σαν κι αυτή...
Μια νύχτα σαν κι αυτή...
...Αγωνιώ για το μέλλον...
Βυθίζομαι στις σκέψεις μου...
Γεφυρώνω τα χάσματα...
Δίνω την καρδιά μου...
Ελπίζω στο τίποτα...
Ζητάω πολλά...
Ηττώμαι, μα συνεχίζω...
θέλω χωρίς "δεν πρέπει"...
Ισορροπώ στην άκρη του γκρεμού...
Κάνω λάθη...
Λησμονώ άσχημες μέρες...
Μένω δύσκολα...
Νιώθω χαμένη...
Ξενυχτάω με τους φόβους μου...
Ονειρεύομαι...
Προσπαθώ για τα όνειρά μου...
Ράβω τον κόσμο στα μέτρα μου...
Συγχορώ...
Τρομάζω τον εαυτό μου...
Υπομένω...
Φτιάχνω παλάτια στην άμμο...
Χάνομαι στα μάτια σου...
Ψάχνω λύσεις...
Ωρύομαι...
...Ν' ακούει κανείς...
-Red Ballad-
Subscribe to:
Posts (Atom)
.JPG){kind=link}
